Langzaam breekt de hel los

recensie Hélène Angel debuteert met dit in Locarno bekroonde familiedrama, maar ze regisseert haar acteurs al als de beste. Zo blijft het een tijd lang spannend wie van de broers in 'Peau d'homme, coeur de bête' onder zijn huid het hart van een beest verbergt. De ene man maakt veel lawaai, de ander dreigt in stilte. Eerst denk je aan Franckie (een mooie, eveneens in Locarno bekroonde rol van Serge Riaboukine), de luidruchtige gescheiden vader en gesjeesde politieman die zijn twee dochtertjes voor de zomer bij zijn moeder op het platteland heeft ondergebracht. In de eerste scène verwondt hij al in blinde drift zijn hand als hem door zijn werkgever te kennen wordt gegeven dat hij beter even rust kan nemen. Maar Franckie brult meer dan dat hij bijt.

Veel dreigender nog oogt de stille Coco, Franckie's broer. Als we hem de eerste keer zien, raast hij door de heuvels als een beest op zoek naar voedsel. Hij is onderweg naar zijn moeders huis, waaruit hij vijftien jaar eerder zonder afscheid is vertrokken. Enthousiast wordt de verloren zoon daar weer binnengehaald door zijn broers en zijn moeder, maar er schuilt ook onzekerheid in die warmte, net zoals er duisternis schuilt in Coco's zwijgzaamheid.

Bijna beter nog dan als regisseur van de volwassenen blijkt Angel een regisseur van de kinderen, van de beide dochtertjes van Franckie, wier zomerse idylle door de komst van de broers verstoord wordt. De oudste is een rebelse 13-jarige puber die als enige de fragiele harmonie durft te doorbreken door stampvoetend haar wantrouwen uit te schreeuwen, de jongste een schattige 5-jarige die aan de zijlijn niet begrijpend toeziet hoe langzaam de hel losbreekt.

Aan verklaringen doet regisseur Hélène Angel niet echt. Coco blijkt een beest, vol dierlijke agressie, maar meer dan de suggestie van een gekwetst verleden is er niet. Het broeierige 'Peau d'homme, coeur de bête' steunt ook niet zozeer op het grote verhaal, maar op de verschillende momenten, die soms schokkend, soms poëtisch en soms ontroerend zijn.

Dat de film halverwege aan spanning verliest omdat hij te lang leunt op de onvoorspelbare gewelddadigheid van Coco tegenover de kwetsbaarheid van de beide meisjes en hun oma, vergeef je Angel weer aan het einde. Want dat einde verbeeldt heel mooi hoe een kind soms gedwongen wordt de kindertijd achter zich te laten, op een moment dat ze die het liefst nog met beide armen zou omhelzen.