Sanne Wallis de Vries gaat haar eigen gang

opinie Met knalroze haar en een doorschijnend pak aan komt Sanne Wallis de Vries op. ,,We krijgen niet meer wat we willen'', zingzegt ze in 'Stuk'. Maar wat wil Wallis de Vries haar publiek daarmee vertellen? Pas tegen het eind is het zo ver. Vermomd als de koningin zegt ze plompverloren: ,,Heeft iemand gezegd dat het makkelijk zou worden? Of leuk?''

Sanne Wallis de Vries maakte eerder 'Sop' en 'Zin'. Omdat ze daarna niet meteen weer een nieuw theaterprogramma in haar eentje uit de grond wilde stampen, nam ze een jaartje 'vrijaf' door Lisette te spelen in de musical 'Foxtrot'. Nu is er 'Stuk', een voorstelling die letterlijk en figuurlijk uiteenvalt in twee gedeelten. Waar voor de pauze de verhalen verteld worden, komt erna een bui van liedjes over ons heen. Niet zoals het hoort misschien, maar daar heeft deze dame lak aan. Wallis de Vries gaat op het podium volkomen haar eigen gang. Daarmee oogst ze bewondering, zeker, maar het gevaar van het publiek buitensluiten ligt ook op de loer.

'Stuk' is een enerzijds-anderzijdsvoorstelling geworden. Enerzijds is er die schaamteloze vrouw. Zij durft alles en doet het ook. Grote donkere voorbindpenis? Wallis de Vries bouwt het zonder gêne uit tot een porno-act. Een feilloze Mick Jagger-imitatie? Zij draait er haar hand niet voor om. Haar verhalen gaan over de eerste nostalgiegolf die je rond je dertigste overvalt, over het geluk én het ongeluk van vrijgezelle dertig-plusmeisjes. Vaak zonder directe clou, met vooral verborgen grappen, tussen de regels door.

Anderzijds zijn er de licht irritante gebaartjes, de lach halen door een woord vaak te herhalen, een onnodig Fries accentje. Zelfs ergernis als ze soms kil afstandelijk en ogenschijnlijk puur voor eigen plezier haar ding doet. Wallis de Vries is ook geen fantastische zangeres. Sommige liedjes na de pauze emmeren te lang door, maar dan is er ineens die mooie jazzy ballad 'Dan mis ik ons zo'.

Wat Wallis de Vries uiteindelijk aan het publiek wil meegeven is geen antwoord, maar een vraag. Die weer verdere vragen oproept. Misschien is 'Stuk' nog het best te vergelijken met een schilderij van Mondriaan. Toen deze schilder steeds verder opschoof naar zijn abstracte 'boom', was hij zijn tijd ver vooruit. Een aantal decennia later is hij een van onze meest beroemde en gewaardeerde schilders. Een ding is zeker: 'Stuk' zal een van de meest besproken voorstellingen van dit seizoen worden.

T/m 7 december in Amsterdam (Kleine Komedie), daarna tournee. Informatie via www.thierens.nl.

'Ik zat elke dag ofwel in het archief, ofwel ik schreef, en 's avonds at ik in café Welling een hard gekookt ei. Dat was een gelukkige tijd'