'Engel.nl' is een echte meisjesvoorstelling

recensie AMSTERDAM - Op videobeelden zijn twee popsterren in een kleedkamer te zien. Ze roepen dat alles 'fantastisch' is, maar het klinkt nogal leeg. In de muziektheatervoorstelling 'Engel.nl' leren twee zingende engelen de keerzijde van het leven kennen.

Het toneelbeeld in 'Engel.nl' is helder en grappig als een plaatje in een stripverhaal. Een metalen raster, met aan weerszijden een boom, vormt de spelvloer. Aan de achterkant is op een stellage een tweetal blauwe wolken bevestigd. In een wat landerige sfeer vertoeven daar de engelen George en Alexander. In weelderige witte jurken blazen ze verveeld bellen de lucht in en zingen ze een lieflijk melodietje. Ondertussen turen ze met verrekijkertjes nieuwsgierig naar de stervelingen op aarde.

Het is een oogstrelend openingsbeeld, dat van korte duur is. Al snel besluiten de engelen om de stap naar beneden te wagen en staan ze in de aardse wereld onwennig om zich heen te kijken.

Acteurs Jan Elbertse en Ferdi Janssen spelen de onschuld zelve en ondergaan de gebeurtenissen die volgen als een onbeschreven blad. Acteur Jur van der Lecq fungeert als multifunctionele voorbijganger en verschijnt achtereenvolgens als jogger, oude dame en popmuzikant. Het laatste type in deze komische revue is een schot in de roos, want de engelen kunnen zingen. In een mum van tijd zijn ze omgetoverd tot popduo 'The Angels'. De witte jurken maken plaats voor felgekleurde broeken, glittershirts en cowboyhoeden. Als ze dan ook nog een hit scoren met het lekker klinkende nummer 'Fly like an angel' doen ze elk meisjeshart in de zaal sneller kloppen.

Maar het leven op aarde is een stuk harder dan het leven in de wolken. De fans houden van Alexander en stukje bij beetje verbleekt George in de schaduw van zijn populaire vriend. Op aandringen van de producer maakt deze zich los van George en gaat hij onder de artiestenaam Alex een solocarrière tegemoet. Jan Elbertse, die inderdaad kwaliteiten heeft als zanger, speelt dit bijzonder komisch. Met een diepe stem en een dansje vol zelfingenomen poses staat hij een sentimenteel lied te zingen, terwijl George huilend naar hem staat te kijken. 'Wat zielig!', fluistert een groepje meisjes achter mij vol medelijden.

'Engel.nl' lijkt een echte meisjesvoorstelling, met een jongensband, swingende liedjes, leuke kleren en emoties waar elk meisje van een jaar of negen bijna van moet huilen. Op aarde leren de engelen lachen, maar ook huilen en daar was het hen allemaal om te doen. Zweven in de wolken kon hen niet bevredigen, ze wilden vreugde en verdriet leren kennen.

Het verhaal heeft trekken van een stripverhaal en regisseur Josee Hussaarts heeft het geheel een luchtige en grappige toon gegeven. De drie acteurs hebben gevoel voor humor en geven de voorstelling flinke schwung. Maar een goed stripverhaal heeft meestal een verrassende clou en die blijft hier uit. Juist op het moment dat de spanning stijgt en er tweespalt tussen de engelen is ontstaan, dooft de voorstelling vrij plotseling uit. Als ze allebei hebben leren lachen en huilen kunnen ze samen weer terug naar boven en dat is het dan. Terwijl je als publiek juist nieuwsgierig begint te worden naar het conflict.

Het door de producer geciteerde, bekendste gedicht van Toon Hermans werkt echter wel komisch: 'Als je iemand hebt die met je huilt en met je grient, dan pas kun je zeggen: 'ik heb een vriend'.'