Haten en liefhebben

opinie Een spannende anonieme romance via internet. Dat is helemaal van nu. De film 'You've got mail' (1998) met Meg Ryan en Tom Hanks was daarom ook zo'n succesvolle, want herkenbare film, met als extraatje: het stel dat virtueel en anoniem verliefd wordt, blijkt elkaar in het dagelijks leven te kennen én te haten.

'You've got mail' is gebaseerd op het Hongaarse toneelstuk 'Parfumerie'. Hetzelfde stuk is het uitgangspunt van de musical 'She loves me' van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen.

In 'She loves me' is echter geen computer te bekennen. Deze lichtvoetige musical dateert uit 1963 en speelt net als het oorspronkelijke toneelstuk in een Hongaarse parfumerie in de jaren dertig. Twee verkopers George en Amalia kibbelen tijdens het werk continu terwijl ze in hun vrije uren een romantische brievencorrespondentie met elkaar voeren als mevrouw/meneer 'X'. Ouderwets, zo'n pencorrespondentie, maar juist door de opleving van de internet-variant opnieuw inleefbaar.

Hoewel 'She loves me' geschreven en gecomponeerd is door de makers van de wereldberoemde musical 'Anatevka' - Jerry Bock en Sheldon Harnick - zijn de songs nooit standards geworden. Er is geen nummer dat echt blijft hangen of tot meezingen uitnodigt. Toch kun je de muziek charmant en elegant noemen. Vaak klassiek getint, met veel Weense walsen, romantische deuntjes en af en toe zigeunerachtige uithalen op viool of accordeon, die de Hongaarse identiteit van het verhaal verraden. Het geheel neigt soms tot een ingetogen operette, ook doordat veel gewone teksten gezongen worden.

Regisseur Frank van Laeke heeft gekozen voor een getrouwe jaren-dertig-stijl uitvoering, compleet met chic realistisch winkelinterieur, stijlkostuums en gedistingeerde omgangsvormen tussen de personages. De toon is wel licht, maar voor een echte komedie ligt de grapfrequentie wat aan de lage kant. Het is een verhaal waar je met een glimlach naar kijkt, met liefde gemaakt, nostalgisch, een typisch romantisch kerstverhaal maar nauwelijks verrassend. Er wordt prachtig gezongen, met name door An Lauwereins als Amalia, die vaak als een zuivere viool klinkt met letterlijke hoge hoogstandjes. Toch gaat het bloed bij de toeschouwer nergens echt sneller stromen. Daar is het te keurig, te braaf, te voorzichtig voor.

Een paar scènes springen er echter uit. Dat is wanneer het veertienkoppige ensemble erbij komt, zoals in de romantische nachtclub waar Amalia en George hun eerste afspraakje met respectievelijk meneer/mevrouw 'X' hebben. Atonale tangoklanken omlijsten dan abstracte danspassen van excentrieke personages die in fantasievollere kostuums als een organische perpetuum mobile door blijven bewegen. Ineens is de tuttige sfeer weg en voel je een sprankje kunst. Van zulke scènes hadden er meer mogen zijn.