Warme tekeningen winnen het van duur raffinement

recensie Een malicieus monstertje uit de ruimte belandt toevallig bij een eenzaam weesje op Hawaii. Hij heet genetisch experiment 626, is bedoeld om te vernietigen wat op zijn pad komt, maar weet te ontsnappen aan de op hol geslagen wetenschapper die hem ontwikkelde, ergens in dat andere planetenstelsel, ver ver weg.

Zij heet Lilo, is een jaar of vijf, een beetje vreemd en zonder vriendinnetjes, met als enige liefde de dode (?) Elvis en zijn muziek. Wanneer haar oudere zus Nani, die voor haar zorgt, meent dat Lilo wel een hondje mag om haar eenzaamheid op te heffen, kiest ze voor het blauwe Gremlin-achtige creatuur dat op zijn vlucht in een Hawaiiaans asiel verzeild is geraakt. Ze noemt hem Stitch en komt er langzaam achter dat deze Stitch een licht hysterische natuur heeft, en met zijn plotselinge uitbarstingen stranden weet te ontvolken en huizen af te breken.

Ondanks het geschreeuw en gebijt van deze beide kleintjes blijft het toch relatief kalmpjes in deze ook voor kleinere kinderen geschikte tekenfilm 'Lilo & Stitch'. Alsof Disney bedacht dat de hen beconcurrerende Pixar-studio's ('Toy Story', 'Monsters Inc.') beter met eenvoud dan met nog duurder raffinement overtroefd konden worden. En ze lijken met die strategie gelijk te krijgen want de warme tekeningen van het aardse paradijs en de wat plompe figuurtjes van 'Lilo & Stitch' brachten in het openingsweekend in de VS al ruim 35 miljoen dollar op; een hoger bedrag dan destijds 'The Lion King'. Natuurlijk werkt het, zo'n akelig wezentje dat na enige opvoeding met net zoveel liefde het Hawaiiaanse 'O'hana' (een ode aan de familieband) weet te verzuchten als E.T. destijds 'E.T. go home'.