Mooi van lelijkheid

recensie Het is een plaat die mooi is van lelijkheid: de tweede cd van de Amerikaanse singer/songwriter Nina Nastasia.

Zoals de titel al verraadt, behoort de Newyorkse zangeres niet tot de categorie muzikanten die grossiert in luchtige niemendalletjes. Met collega singer/songwriters als Sheryl Crow of Alanis Morissette heeft Nastasia dan ook weinig gemeen. Dan ligt de vergelijking met P.J. Harvey, met wie ze vaak in één adem wordt genoemd, meer voor de hand. Al was het alleen maar omdat de songs van Nastasia net als de nummers van Harvey de luisteraar nogal eens opzadelen met een ongemakkelijk gevoel. In zestien songs schildert Nastasia haar wereld, die vooral bestaat uit donkere tinten en bevreemdende beelden. Het zijn traag vloeiende composities die hun inspiratie ontlenen aan folk, pop en country. Gitaar, cello, mandoline, viool en accordeon voegen zich wrikkend naar elkaar in een sound die bij vlagen doet denken aan de dreigende klanken van Godspeed you black emperor! Toch is het niet alleen somberheid wat de klok slaat op 'The Blackenend Air'. Want het knappe van de plaat is dat Nastasia er steeds weer in slaagt om haar songs tegelijkertijd onheilspellend en lieflijk te laten klinken. Zo vinden de donkere instrumentaties in nummers als 'Oh, My Stars' en 'This Is What It Is' een prachtig tegenwicht in Nastasia's dromerige vocalen en lenige melodieën. Het verleent haar muziek een hypnotiserende kwaliteit, die maakt dat je de cd steeds weer opzet.