Tunnels van eindeloos nietsdoen

recensie Het boek 'Gestolen gezicht - het leven van een jonge vrouw in Kaboel' van de nu 21-jarige Latifa is in ballingschap geschreven, vóór de aanslagen van 11 september. Het is het eerste boek in een nog wassend stroompje uitgaves over vrouwenlevens onder de Taliban, dat in de laatste maanden in Nederland op gang is gekomen, na jaren van stilte.

Toen de Talibanmilities in 1996 Kaboel veroverden studeerde Latifa journalistiek. Ze was net geslaagd voor haar eerste examen: een bericht naar keuze. Het hare ging over ene Bin Laden: ,,Bin Laden, de Saoedische vriend van de Taliban, is voornemens persoonlijk de bouw van de moskeeën in het land te financieren''.

De eerste vier Talibanmaanden durft ze het huis niet meer uit. ,,De dagen zijn tunnels van eindeloos nietsdoen'', schrijft ze. De gesprekken met haar oudere zus Soraya, die stewardess is maar haar baan onder de Taliban kwijtraakte, worden steeds somberder. Plotseling moeten voetbalposters en kleurige jurken ingepakt en verstopt. De kanarie moet losgelaten. In 1998 begint ze een clandestien schooltje, waarmee ze de ergste verveling verdrijft.

Veel van Latifa's waarnemingen komen de regelmatige krantenlezer inmiddels bekend voor. Over de krankzinnige regels en de misdaden van de Taliban is al veel geschreven. Maar ze heeft een goed oog voor details.