Het gaat om de muziek en niet om de poppetjes

recensie AMSTERDAM - De Canadese formatie Godspeed you black emperor! maakt geen popmuziek en evenmin klassiek. Hun composities zijn met die van geen enkele andere band te vergelijken. Hoe hun muziek wel klinkt? Als een langzaam naderend onweer.

Godspeed you black emperor!, genoemd naar een Japanse film over bikers, is een band die zich graag in nevelen hult. Aan interviews en publiciteitsfoto's hebben de muzikanten uit Montreal een broertje dood. Dit onder motto: 'Het gaat niet om de poppetjes, maar om de muziek'.

Daarbij laten de muzikanten geen gelegenheid onbenut om te benadrukken dat hun band geen hiërarchie kent, maar een echt collectief is. En gitarist Efrim en bassist Mauro mogen dan de vaste kern van Godspeed uitmaken, wie hen tot bandleiders bestempelt, krijgt de wind van voren.

Minstens een even grote hekel hebben ze aan alles wat naar commercie en de muziekindustrie riekt. Zo kreeg een van hun nummers de welluidende titel 'Perfumed pink corpses from the lips op Ms. Celine Dion'. En kon een verslaggever van Oor die naar hun mening over de succesvolle groep Radiohead vroeg, optekenen: 'Radiohead is niets dan een groep hypocrieten en leugenaars. Ze zijn gek genoeg om te denken dat alles wat ze zeggen serieus genomen wordt, ondanks het feit dat ze bij een multinational horen.'

Het wekte dan ook geen verwondering dat de negen bandleden afgelopen donderdag in een uitverkocht Paradiso geen grote entree maakten, maar bijna ongemerkt het podium opscharrelden, het publiek geen woord, geen blik gunden en in het halfduister hun composities ten gehore brachten. Omdat het oog toch wat wil, werden er op de achterwand filmbeelden geprojecteerd; type quasi-artistiekerige: beelden van spoorbanen, skylines en een man in het park.

Al met al geen presentatie waarmee je een publiek voor je kunt winnen. Maar dat heeft Godspeed ook niet nodig. Want sinds het verschijnen van de cd's 'f#a#00' ('98) en 'Lift yr. skinny fists like antennas to heaven!' heeft de band een trouwe achterban. Bovendien bleek de muziek van Godspeed bij het laatste van twee Nederlandse optredens fascinerend genoeg om zelfs in een totaal verduisterde zaal nog te kunnen boeien.

Met een instrumentatie van gitaar, drums, viool, cello, bas en xylofoon weefden de mannen en vrouwen van Godspeed intrigerende klanktapijten met een bijzondere dynamiek. In de langgerekte instrumentale songs gingen tedere gitaarwatervalletjes over in verzengende noise-orkanen.

Vooral bij de nummers 'Tazer floyd' en 'Dead metheny' klonk de muziek broeierig, dreigend en zwanger van een spanning die nooit helemaal tot ontlading kwam.

Zo lieten de Canadezen horen dat hun muziek geen muziek is om op te dansen, geen muziek om over na te denken, maar muziek om te beleven. Wat de meeste concertgangers ook deden: gewoon ogen dicht en over je heen laten komen.