Net zo romantisch als mama of zo stoer als pa

recensie Kinderen vinden het vaak leuk om volwassenen na te apen. Fabrikanten spelen daar gretig op in en kinderparfum, kindermake-up, kinderhaargel en de kindermobiele telefoon zijn inmiddels al lang ingeburgerd. Wat er tot nu toe ontbrak was een kinderstijlgids. Die is er nu ook: niet voor kinderen, maar voor ouders.

Het is kinderen eigen om volwassenen te willen imiteren. Dat gold echter niet altijd voor de kleding, want eeuwenlang was kinderkleding tot in detail een imitatie van de kleren van volwassenen. Kinderen hadden daarin geen stem. Zelfs tot ver na de Tweede Wereldoorlog zagen zij eruit als fraaie poppen die, vooral in hun uitdossing, de idealen van de ouders moesten weerspiegelen. Inmiddels hebben opvoeders zich steeds meer verdiept in het wezen van het kind en proberen zij op alle fronten rekening te houden met de verlangens van hun kroost.

Maar wat blijkt nu? De hedendaagse kinderkleding lijkt verdacht veel op die van de volwassenen! Hoewel meisjes zichzelf graag zien als een prinsesje, een elfje of een poezelig typetje, heeft hun kleding overduidelijke overeenkomsten met de huidige romantische damesmode. Net als bij mama's outfit zijn effen kledingstukken opgefleurd met bloemenprints of glimmertjes; lieflijke ruches en kantjes sieren zomen en randen en in broekspijpen en mouwen zijn grapjes verwerkt. Bij zowel moeder als dochter completeren haarfrutsels, kettinkjes, tasjes en riempjes het geheel.

Jongens dragen het liefst stoere kleren. Zij willen, net als hun vlotte pappie, comfortabele broeken met veel zakken en interessante pijp-oplossingen. Meerdere laagjes zijn bij vader en zoon erg gewild. Over een T-shirt moet een blouse, en over een blouse moet er liefst nog één. Natuurlijk zijn er ook verschillen. Bij kinderkleren zijn draaggemak en wasbaarheid uiteraard van nog groter belang dan bij die van de ouders. De snit van kinderkleding wijkt iets af, de kleuren zijn een tikkeltje feller en de prints wat speelser. Maar globaal gezien is de kleding vanaf maat 92 een nabootsing van de grote-mensenkleding. En dat maakt een kind soms een beetje tuttig.

Kinderkleding is een lucratieve markt. Reclameleuzen als 'wat je met liefde maakt mag je ook met liefde aankleden' worden niet geschuwd om ouders op te zadelen met een schuldgevoel dat ze misschien niet voldoende investeren in het uiterlijk van hun kroost. In de keur aan opvoedkundige tijdschriften die hen met raad en daad terzijde staan met problemen als bedplassen en hoe om te gaan met nachtmerries, wordt niet gerept over welke kleding voor de schattebouten moet worden aangeschaft.

Die lacune probeert de kinderstijlgids Kèk nu op te vullen. Deze glossy richt zich op ouders die het druk hebben, maar graag willen weten wat er zoal speelt op het gebied van mode, sport en vrije tijd voor de categorie vier- tot twaalfjarigen. Mode krijgt veel aandacht. Zowel designerkleding, A-merken als minder exclusieve modemerken worden in trendy reportages getoond door tevreden kinderen. Stylisten die hun sporen in de bladenmarkt al ruim hebben verdiend, geven deze kinderstijlgids een frisse uitstraling die ouders moet 'inspireren en informeren'.

Maar wat te doen met je spruit van amper drie jaar oud die pertinent weigert om een kledingstuk aan te trekken wat hem of haar niet zint? Moet je dit beschouwen als een teken van eigenwijsheid of een uiting van een vroege smaakontwikkeling? Daarbij helpt helaas geen enkel blad.