Fins gezin komt met droge humor tot leven

recensie 'Ben ik anders of is de wereld anders?', vraagt de jongen Pekka zich af. Hij is geboren met een keizersnee en groeide op in een kinderkasteel, maar Pekka is geen prinsje. Zijn hoofd staat scheef, zijn handen zijn vergroeid en zijn ogen kijken scheel.

In de muziektheatervoorstelling 'Toen stenen nog vogels waren', naar het gelijknamige boek van de Finse schrijfster Marjaleena Lembcke, vertelt hoofdpersoon Leena over haar jeugd op het Scandinavische platteland met een gehandicapt broertje. Het Filiaal koos voor een eenvoudige enscenering met een aantrekkelijke cast. De zingende actrice Mies de Heer, die eerder met de succesvolle 'Soirée met Annie M.G.' op de planken stond, speelt, zingt en vertelt het verhaal. De gitaarvirtuoos Ton van Bergeijk, vroeger lid van Ischa Meyer's band 'The Izzies', geeft haar levendige vertelling muzikaal kleur.

Samen brengen ze op een bijna kaal podium een kleurrijk verhaal tot leven over een familie met geldgebrek en grote dromen. Finland is een land waar je negen maanden lang in de kou en het donker wacht op een zomer vol muggen en daarom besluiten ze het geluk in Canada te zoeken. Maar als het huis verkocht is en de koffers gepakt lijkt broertje Pekka ernstig ziek te zijn. Het buitenbeentje in de familie is een bron van zorgen, maar hij zet de wereld ook op een leuke manier op zijn kop. Pestende kinderen dient hij slim van repliek met: 'Je kunt mij beter niet slaan, want ik sla niet terug'. Bovendien houdt hij van alles en iedereen evenveel. Hij houdt van zijn stoel, zijn sokken, het schort van zijn oma en de snor van zijn vader.

Verteller Mies de Heer brengt met droge humor de hele familie tot leven. Pekka is de jongen met de starende scheve ogen, zijn moeder reddert druk ratelend over het toneel en de pathetische schooljuf heeft een trilling in haar stem. Later, als de familie het geluk veel dichter bij huis heeft gevonden, komen daar nog een serie kippen, biggen en een koe met kalf bij. Ton van Bergeijk speelt op gitaren en mondharmonica een landschap van geluiden, variërend van grappige geluidseffecten tot sfeervolle achtergrondmuziek en prachtige liedjes.

De twee spelers vormen een fraai duo. De droge humor van De Heer vormt een prettig contrast met de gevoelige uitstraling van Van Bergeijk en als ze samen zingen doen ze een beetje denken aan Liesbeth List en Ramses Shaffy. 'Toen stenen nog vogels waren' is een warmbloedige voorstelling waarin muziek en theater organisch in elkaar overvloeien. De voorstelling zal volwassenen niet minder aanspreken dan kinderen. Een aanrader voor de kerstvakantie.