Al heeft ze sores genoeg van d'r eigen

recensie Ditmaal twee absolute toppers die in bijna alle opzichten van elkaar verschillen. Hoofdpersoon in James Lee Burke's 'De Roos van Cimarron' is de gebruikelijke loner, een advocaat in Texas die het moet opnemen tegen vrijwel de gehele dorpsgemeenschap als hij een jongen verdedigt die wordt verdacht van verkrachting en moord.

Het is trouwens een publiek geheim dat die jongen zijn buitenechtelijke zoon is. Corruptie, achterlijkheid, bekrompenheid, eenzaamheid, heimwee naar het oude Wilde Westen met zijn eenvoudige erecodes, zoals zijn overgrootvader ze beschrijft in zijn memoires, die Billy Bob Holland zo gretig leest... De niet meer zo jonge held tegen allen: het High Noon-syndroom zou je het kunnen noemen.

En nog een ongelukkige liefdesgeschiedenis bovendien. Cliché, cliché? Nee, o nee! En waarom dan niet? Omdat James Lee Burke zo prachtig schrijft, zo mooi als een liedje van de gebroeders Gershwin. Daardoor wordt de sentimentaliteit getransformeerd tot nostalgie, de seks tot romantiek en bravoure tot levensmoed.

En daartegenover hebben we de Glasgowse Maureen in Denise Mina's 'De onwillige getuige', het derde deel van een trilogie waarvan je de delen ook heel best afzonderlijk kunt lezen. Als Bob en Maureen iets gemeen hebben dan is het dat ze niet tegen onrecht kunnen. Daardoor raakt Maureen gevaarlijk verwikkeld in het drama van een mishandelde oude vrouw.

En dat terwijl ze toch al sores genoeg heeft van d'r eigen. Zij is als kind verkracht door haar vader en draagt daar zoveel littekens van mee dat ze als jong meisje in een psychiatrische kliniek moest worden opgenomen. Haar minnaar is vermoord door haar psychiater, die daarvoor terecht moet staan, maar de kans is groot dat hij wordt vrijgesproken. Haar vader duikt weer op in de stad en haar zuster, die de verkrachting altijd ontkend heeft, is van plan hem haar baby toe te vertrouwen.

Maureen loopt met moordplannen rond. Haar lijfspreuk zou kunnen zijn ik-worstel-en-blijf-ternauwernood-boven, haar erfgoed de Schotse whiskey. Dat is wat anders dan al die Amerikaanse meiden met hun gewas en geplas en gejog. Maureen paft er lustig op los van de gesmokkelde sigaretten die ze op de markt verkoopt.

Hier is geen cliché te bekennen dus het hoeft ook niet overstegen te worden. Maar Denise Mina schrijft op een geheel andere manier even goed als James Lee Burke. Ze weet die ruwe, rauwe wereld met al die rafelfiguren die gekwetst zijn en geblutst maar die beschikken over de heel speciale moed om elke dag gewoon maar weer op te staan, vol tederheid, humor en mededogen voor ons tot leven te wekken. En ze weet waarover ze schrijft: ze is advocate en heeft met dit soort gewonde vrouwen gewerkt.