De hemel proeven met Bloemen en Bakker

opinie GOUDA - Enige wonderlijke magie voltrok zich drie jaar geleden op het Gala van het Nederlandse lied. Karin Bloemen viel plotseling in en zong onvoorbereid 'Het Dorp' van Friso Wiegersma. Ze werd begeleid door Cor Bakker en een ware vonk tussen Bloemen en Bakker sloeg over.

Waarschijnlijk werd het beroemde nummer niet vaak zó gevoelig en doorleefd gespeeld als toen. Ze besloten dan ook samen een theaterprogramma te maken. In 'De diva en de divan' bewijst het duo wederom zijn magische chemie. Met name in de talrijke muzikale stukken is het genieten. De voorstelling bestaat gelukkig niet, zoals de publiciteitsfoto's enigszins doen vermoeden, uit kleffe onderonsjes van: 'kijk ons eens knus en lollig doen'.

In een groots en letterlijk opgeblazen decor doen Bakker en Bloemen eigenlijk gewoon ieder waar ze heel goed in zijn: piano spelen versus zingen en zotte typetjes spelen. Ze laveren tussen uitersten. Van plat amusement: 'anonieme groepsseks zal bij mij wel niet zo lukken' tot artistieke hoogstandjes zoals het weergaloze en aanstekelijke 'Everybody says don't' van Stephen Sondheim, waarin Bloemen haar stemvirtuositeit en energie etaleert. Alsof het haar nauwelijks moeite kost, danst ze, turnt ze en neemt ze zelfs even de toetsen van Bakker over in haar overtuigingsdrift met de boodschap: 'Don't be afraid'.

Bij La Bloemen lijkt de nadruk vaak op het uiterlijk te liggen door haar haast groteske kostuums. Maar dat sluit geen inhoud uit. Ze vertelt veel verhalen over stress, burn-out, liefde en 'doen waar je van droomt'. Vaak in prachtige liedjes die ze door jongere en oudere toppers liet schrijven. Zoals Friso Wiegersma, Jurrian van Dongen, en Jan Boerstoel die weer heel raak is in 'Enfin', een lied over een stukgelopen relatie: 'alles wat hij nu nog van je weet, heeft hij gestolen'.

De typetjes, weliswaar met vaak perfect uitgevoerde accenten, zijn niet allemaal even sterk. Daar had best de schaar af en toe in gemogen. Maar de egocentrische, jodelende kakdame 'Grüß Gotti', die over een hellingsbaan de zaal in komt skiën is hilarisch komisch.

De grootste magie tussen Bloemen en Bakker ontstond aan het eind van hun act als de Corini's; een fout feestduo voor bruiloften en begrafenissen. (met Cor Bakker als goochelende slungel, compleet met matje en snor achter een orgeltje.) In plat Amsterdams, achteloos, alsof het hun zoveelste niemendalletje betreft, en ondertussen de bril poetsend, brachten ze 'Het Dorp'. Het deed haast pijn van lelijkheid, tot ze met een enorm knappe overgang waarin de galm, de loze pasjes en de lolbroekerij haast ongemerkt wegvielen, het nummer zo gevoelig afmaakten als het bedoeld is. Een rilling trok toen door de zaal.

Maar die emoties melken Bloemen en Bakker allerminst uit. Amper na de laatste slottoon volgt weer een schokkende overgang terug naar de Corini's. Terug naar de wereldse platheid. Maar ondertussen heb je even het gevoel aan de hemel geproefd te hebben.