Een boeiend en grappig Droste-effect

recensie 'Een jongensdroom', zo noemde Leon de Winter de verfilming van zijn roman 'De hemel van Hollywood', waarvoor hij zelf optrad als scenarist en waarvoor hij samen met de Amerikaanse producent Eric Pleskow de film-CV Pleswin Entertainment (een samentrekking van Pleskow en Winter) oprichtte.

Inmiddels is de Amerikaanse partner uit het bedrijf gestapt, waardoor alleen de veelbetekenende 'win' uit 'pleswin' overbleef, en stortte ook het investeringsfonds in, nadat verzekeraar Delta Lloyd het vertrouwen in Pleswin had opgezegd.

Het zakelijke fiasco dat producent Leon de Winter hiermee aan zijn broek had hangen, en dat in de media breed werd uitgemeten, is echter niet echt af te zien aan 'The Hollywood Sign' die nu in première is gegaan.

De door de Duitse komedieregisseur Sönke Wortmann met een budget van ruim twintig miljoen gulden geregisseerde, Engelstalige film, volgt een trio uitgerangeerde Hollywood-acteurs dat door een aardige list zijn rentree in de Amerikaanse filmwereld maakt. In de directe nabijheid van 'The Hollywood Sign', de monumentale lettersculptuur in de heuvels van Los Angeles, wordt een lijk aangetroffen dat het feestelijke rollenspel van Burt Reynolds, Rod Steiger en Tom Berenger in gang zet. Zij spelen drie uitgerangeerde acteurs die zich, na de ontdekking van het lijk, voordoen als rechercheurs in het criminele circuit, teneinde er zelf met de buit vandoor te gaan.

'The Hollywood Sign' geeft daarmee vooral een alleraardigst inkijkje in de kunst van het acteren, en het Droste-effect dat door 'het spel in het spel' ontstaat is behalve boeiend ook ronduit grappig. De beroemde snor van Burt Reynolds is in 'The Hollywood Sign' zelfs gepromoveerd tot een klucht op zich.

Dat 'The Hollywood Sign' vorige week als slotfilm van het Nederlands Film Festival opdook in het programma-onderdeel 'Foreign Affairs', is niettemin bitter. De Nederlandse filminvesteringsmaatregelen, die er met name op gericht zijn om de expertise in de Nederlandse filmwereld te vergroten, zijn hier gebruikt (of liever: misbruikt) voor een overwegend Amerikaans/Duitse productie. De Nederlandse inbreng was kortweg te gering om mee te dingen naar de Gouden Kalveren, en dat geeft het Hollywood-spel van Leon de Winter een wrange nasmaak.