Op Flevo speel je tot je doorbreekt

recensie Flevo Festival, het grootste gospel;evenement van Europa, was vroeger van Youth for Christ, nu is het zelfstandig. Het afgelopen weekeinde vierde het zijn zilveren jubileum in het Noord-Brabantse Liempde. Flink uitpakken was er niet bij. ,,Het thema is expect the unexpected, misschien komt er nog iets onverwachts.''

Een kwart van de tienduizend bezoekers had op de website van het festival al enkele suggesties gedaan voor een aardig feestje. Nodig vooral de populaire Amerikaanse band P.O.D. uit, vonden de muziekliefhebbers. Delirious werd als tweede genoemd, gevolgd door 16Horsepower en U2.

Geen van deze artiesten vierde het vijfentwintig jarig bestaan van het Flevo Festival mee. ,,Tot een paar jaar geleden stonden hier waanzinnige bands uit Amerika'', vertelt de 30-jarige Peter uit Mijdrecht, die het festival voor de zevende keer bezoekt.

Hij behoort tot de oudere generatie, Flevo wordt vooral bevolkt door jongeren in de leeftijd van achttien tot eenentwintig. ,,Neem nu een band als de Supertones. Die komen in december naar Nederland toe, maar ze staan hier niet op Flevo.''

Het gospelfestijn heeft een naam hoog te houden. In de beginjaren programmeerde het Flevo Festival vooral rock, later kwamen daar dance, ska en punk bij. Kopstukken van weleer uit de christelijke artiestenwereld, zoals Cliff Richard en Larry Norman (bekend van het nummer Why Should the Devil Have All the Good Music) hebben hier ook gestaan. Veel bands die zijn doorgebroken, hebben ooit eens op het Hollandse podium gezongen, zoals DC Talk en Sixpence non the Richer.

,,Het probleem is dat de grote namen bijna onbereikbaar voor ons zijn als ze doorbreken. We zijn voor hen niet meer interessant. In dezelfde periode dat ze hier zouden spelen, kunnen ze ergens anders twee of drie concerten geven en tienduizend cd's meer verkopen. Voor Sixpence non the Richer is dit een springplank geweest. Toen ze met het nummer 'Kiss Me' kwamen, waren ze voor ons niet meer te betalen. Niet dat ze zelf niet willen, maar de hele industrie werkt belemmerend'', vertelt Bram Rebergen, programmadirecteur van het Flevo Festival. Daarbij komt dat de christelijke muziekmarkt explosief is gegroeid, waardoor de keuze van artiesten en muziekstijlen steeds groter is geworden. ,,Voorheen was de gospelscene zo klein dat je veel meer bekende artiesten had.''

Rebergen is tevreden met de huidige lijst van artiesten. ,,We hebben een scala aan acts en echte grote namen: News Boys, Earthsuit en Kevin Max, de zanger van DC Talk. En het 'verwachten van het onverwachte'? ,,God kan onverwachte dingen met mensen zelf doen. En de basis van het programma is dat er onverwachte acties gebeuren, bijvoorbeeld met acts. Zo is Over The Rhine eigenlijk onverwacht. Het is een naam uit het verleden en ze staan nu toch hier.

Flevo biedt een totaalpakket, legt de programmadirecteur uit. ,,Het is de sfeer, het feest, de ontmoeting, het drinken van een biertje voor de tent. Daar ligt de kracht. Plus dat we goede artiesten moeten zien te houden.

In het gras zitten enkele jongeren te genieten van het warme weer. Ze komen al drie jaar naar het festival. ,,Gisteren zijn we naar Ierse volksmuziek geweest. Daar hing toch een sfeer, fantastisch! Maar het was te warm om te dansen'', vertelt Marco (23). ,,We komen hier voor de muziek en de gezellige sfeer'', zegt Lynn (18). Een medewerker van het festival smijt een fles water in het midden. ,,Kijk, dat bedoel ik nou, de organisatie zorgt ervoor dat je met dit weer niet uitdroogt. Dat zul je op Lowlands of Pinkpop niet zien gebeuren. Je bent hier niet op jezelf aangewezen.''

Naast het hoofdpodium zijn er kleinere podia voor onbekende bands, er zijn sport- en discussieprogramma's, theater en cabaret. De evenementen zijn volgeboekt. ,,Binnen een uur waren we door zevenhonderd kaartjes heen voor de cabaretvoorstelling van Voorwaar'', zegt een meisje van de kaartverkoop. De avond daarvoor had het gezelschap in een grotere tent tweeduizend jongeren getrokken.

Ook al doet de brandende zon de temperaturen op het festijn behoorlijk stijgen, jongeren staan te dringen voor de tent waar discussies worden gehouden. Vooral het gesprek over homoseksualiteit doet het goed, al jaren. Wanneer iemand zijn mening vertelt, klinkt er applaus, maar volgt ook de opmerking van de gespreksleidster 'dat we niet moeten applaudisseren, omdat het om zo'n gevoelig onderwerp is'. Er kan ook over asielzoekers worden gepraat en over welvaart. In een andere tent staan jongeren te praisen (loven), in een tent verder kun je een praatpaal vinden, een medewerker die naar je verhaal wil luisteren. ,,Ons doel is dat de jeugd zelf de essentie van het geloof ontdekken'', aldus Rebergen.

,,Het draait uiteindelijk om het hoofdpodium'', vindt Peter uit Mijdrecht. Ook al vallen de artiesten hem wat tegen, volgend jaar komt hij weer. ,,De onderlinge contacten en het heerlijke relaxte blijft wel.'' Hij blijft wel hopen op het onverwachte verwachten, misschien dat er toch nog iets spannends gaat gebeuren.

Een medewerker van Flevo, hij wil niet met zijn naam in de krant, verwacht niet zoveel meer. ,,Ik dacht dat ze er met 25 jaar flink uit zouden springen'', verzucht hij. ,,Ze moeten de komende jaren met goeie namen komen, anders verliezen ze het publiek. Misschien heeft de organisatie weinig geld, maar zo'n muziekevenement kan niet op gezelligheid blijven draaien. Als ze de volgende keren weer met zo'n lijstje komen, bedenk ik me drie keer voordat ik me aanmeld.''

Op een kleiner podium spelen wat muziekgroepen die niet direct herkenning oproepen. Dat hoeft ook niet, vindt Elsbeth (21) betrokken bij de jonge band Influence. ,,Als op Flevo goede bands komen, dan blijft het publiek. Ook al zijn de muziekgroepen relatief onbekend. Het vertrouwen moet er komen dat ze sowieso kwaliteit leveren.'' Voor Influence, die net als alle andere bands gratis optreedt, is Flevo belangrijk om door te breken. ,,Als onbekende band kun je je niet goed veroorloven een prijs te vragen. Toch komen we hier: er zal maar iemand van een platenmaatschappij tussen het publiek zitten. En het is goed je gezicht te laten zien.''

Om zeven uur begint de show op het hoofdpodium. De Engelse Band With No Name zal met worship (aanbidding) het spits afbijten. Tientallen jongeren hebben zich bij de dranghekken verzameld, een fractie van het totaal aantal bezoekers. Een zware stem scandeert over het terrein dat de show over dertig seconden start, het aftellen begint. Iedereen verwacht een krachtige opening van het hoofdpodium. Dan verschijnt er een presentator die de opgebouwde spanning fijntjes tenietdoet. ,,Hé, dit zijn de bikkels, waar is de rest? We beginnen!''

De aanbidding is zeker unexpected. Op onorthodoxe manier brengen drie rappers 'Amazing Grace' ten gehore, vol beats, snelle rap en dans. Het terrein stroomt vol. Handen moeten zwaaien, heupen wiegen en springen hoort er bij, roept de zanger. ,,We want to hear some Holy Spirit-noise.'' Het publiek juicht.