Op zoek naar houvast in een ouderloze wereld

recensie In het Amerikaanse familiedrama 'You can count on me' zit het drama tussen de regels.

Er gebeuren wel best grote dingen in dit verhaal, maar debuterend regisseur Kenneth Lonergan (eerder werkzaam als scenarioschrijver, onder meer van de maffia-komedie 'Analyze this') maakt in zijn manier van vertellen meteen ook duidelijk dat zulke drama's nu eenmaal bij het leven horen en dat hij niet van plan is er moeilijk over te doen. Wanneer in de eerste scène de ouders van hoofdpersonen Sammy en Terry dodelijk verongelukken, laat hij de nadruk dus ook niet dramatisch op de klap vallen, maar op het weinig boeiende gesprek dat de twee vlak voor het ongeluk hebben. En wanneer de politie vervolgens aan Sammy komt vertellen dat haar ouders dood zijn, krijgen we haar schrik niet te zien, maar horen we de flauwe opmerkingen van de kinderen bij wie ze aan het oppassen is. Als Sammy roept dat ze even naar buiten gaat -om het nieuws van de politie aan te horen- schreeuwen ze haar onwetend van de ramp na dat het haar vast weer om een stiekem sigaretje te doen is.

Die bescheidenheid en onnadrukkelijkheid is de grote kracht van dit on-Hollywoodachtig psycholgisch drama, ook dankzij de acteurs die excelleren in on-filmsterachtig, naturel acteren. Na de terugblik op het auto-ongeluk in de openingsscènes slaat regisseur/scenarioschrijver Lonergan zo'n twintig jaar over om vervolgens het wel en wee te schetsen van de inmiddels volwassen broer en zus, die ieder op andere wijze hun houvast zoeken in de ouderloze wereld. Sammy (Laura Linney) is de oudste, een alleenstaande moeder die haar zwervende ziel verbergt achter een keurig bestaan als bankemployee in het stadje waar ze geboren is. Broer Terry (Mark Ruffalo) zwerft werkelijk rond, maar komt tijdelijk uitrusten in zijn geboortestad. Hij sluit vriendschap met Sammy's zoontje, wordt door zijn zus in de armen gesloten, maar blijkt tegelijk te veel op drift om zonder botsingen te kunnen aarden in de door zijn zuster angstvallig bewaakte, veilige haven. Lonergan verhaalt over hun familieliefdes en familieruzies met humor en zonder opsmuk. Laura Linney (die eerder onder meer te zien was als de opgeklopte echtgenote van Truman in de film 'The Truman Show') kreeg terecht een Oscar-nominatie voor haar rol als Sammy. Ze maakt van deze 'oppassende dochter' het toppunt van zelfbeheersing, maar slaagt er ook in Sammy's onderdrukte twijfels en verlangens door die immer opgewekte glimlach heen te laten flitsen.