Afkerig van mannen die leverworst eten

recensie De Duitse cultuurpaus Reich-Ranicki noemde 'Buiklanding' van Julia Franck 'het bewijs dat zij tot de belangrijkste vertegenwoordigers van een nieuwe generatie Duitse auteurs behoort'.

Franck (1970) schreef eerder twee romans, maar brak met deze verhalenbundel pas echt door in Duitsland. Haar verhalen zitten vol contrasten: verlangen slaat om in afkeer, liefde wordt verraad. Haar hoofdpersonen zijn einzelgüngers die zo nu en dan 'de behoefte overvalt om zich menselijk en warm en gezellig te voelen'. Maar zodra het contact is gemaakt, het gesprek aangeknoopt, de telefoonnummers uitgewisseld, verdwijnt die behoefte abrupt.

Franck legt sterk de nadruk op de zintuiglijke ervaringen: ,, (...) nog voor ik ze zie, ruik ik zijn boterhammen met leverworst. Hij eet ze op, ik proef ze met hem, vooral de witte brokken, stukjes vet, en ik voel hoe de haartjes op mijn huid van louter afkeer overeind komen en ze mijn trui als een schild van me afstoten (...)''. Doordat ze telkens alleen de gevoelens van de ik-persoon zo tastbaar beschrijft, en de reacties van de ander op afstandelijke, haast zakelijke toon weergeeft, benadrukt ze hun afzondering.

Alleen in het verhaal 'Smaakt het niet?' lijkt sprake van toenadering, maar uiteindelijk heeft de eenzaamheid, in de vorm van de dood, ook daar het laatste woord.