Finale Cameretten ver onder de maat

opinie ROTTERDAM - ,,Het cabaret is vanavond niet opnieuw uitgevonden'', zei juryvoorzitter Jan van Segert met veel gevoel voor understatement. Het 36ste Camerettenfestival werd gewonnen door het duo Anne Jan en Sofie. Vanwege de weinig charismatische kwaliteiten van de deelnemers zag de jury af van het toekennen van een persoonlijkheidsprijs. Het zou mooi geweest zijn als ook het publiek had gezegd: ,,Wij zien er dit jaar van af.'' De publieksprijs ging uiteindelijk naar Lourens Joensen.

Rotterdam hoestte, Rotterdam proestte, Rotterdam nieste, snotterde en snoof. Er was in de zaal meer variatie aan verkoudheden te beluisteren dan er op het podium aan vormen van kleinkunst was te zien. Het woord tenenkrommend kreeg zaterdagavond een heel nieuwe dimensie.

Op inhoud en vorm kon de jury eenvoudigweg niet eens beoordelen, zo ver onder de maat was het gebodene in het Luxor Theater.,,We hebben niets nieuws gezien. Dan gaan er dus andere criteria spelen'', vertelde juryvoorzitter Jan van Segert na afloop. ,,We hebben gekeken naar wie het meest gevarieerde programma heeft gemaakt. De keuze was unaniem: dat waren Anne Jan en Sofie.'' Van Segert hekelde verder het gebrek aan lef bij de deelnemers: ,,Er werd op geen enkele manier geëxperimenteerd er was geen straatrumoer, geen noodzaak om op het podium te staan.''

Het spits in de finale van het oudste cabaretfestival in Nederland werd afgebeten door Sjaak Hartog. De tanige lange slungel in een ultrakleine zwembroek uit de jaren zeventig sprong, danste en deed iets met een stok en een mijter, maar leuk werd het niet. In 'Alleen' gaat een van de drie verhalen over Jaap, een jongetje dat pastoor wil worden. Hij moet het, in een bij voorbaat mislukte David-en-Goliathstrijd, opnemen tegen een reus van een neger die het dorp waar Jaap woont bedreigt. De clou is bijzonder slap: het blijkt een droom. Hartog doet bijna alles in zijn programma op rijm, waarbij de rijmschema's bitter weinig variatie kennen. Geen originele vondsten, geen spanningsboog en doodse stilte in de zaal.

Daarna mochten Anne Jan en Sofie het gaan proberen. Hun voorstelling 'Groen' kende inderdaad qua vorm wat meer variatie, maar verder dan liedje-sketchje-liedje kwam het duo toch niet. Kinderlijk gespeeld en de scène waarin een meisje van negen bij een man op schoot moet komen zitten, duurt veel te lang. Dat de man geen pedofiel blijkt, maar een racist die kinderzieltjes wil winnen, zie je al van mijlenver aankomen. En van een rap met alleen maar reclameslogans op een rij of een dialoog over computerspelletjes doorspekt met Engelse woorden, kijkt ook al niemand op. Weinig verrassend dus, hoewel Anne Jan nog wel een aardig mopje op de piano kan spelen.

Als laatste betrad Laurens Joensen (spreek uit: Jo-ensen) het podium. In 'Bar' liet hij zien dat hij de muzikaalste van de finalisten was. Diverse instrumenten passeerden de revue, waaronder een vogelhuisje, evenals verschillende muziekstijlen. Maar de meeste teksten waren abominabel en plat en dat was heus niet alleen omdat alles over seks leek te gaan ('Jouw venusheuvel is als de heuvel van Venus'). Ook bij hem weinig tot geen originele ideeën. Zijn podiumuitstraling kwam nog het meest tot zijn recht. De andere finalisten leken bijkans te verzuipen op dat enorm grote, kale podium van het nieuwe Luxor Theater.

Joensen kreeg waarschijnlijk de Publieksprijs, omdat hij de enige was die nog iets van beroering in de zaal wist op te wekken. Dat werd door de jury echter genadeloos afgestraft met de woorden: 'goedkoop', 'effectbejag' en 'makkelijk willen scoren'.

Wat was men verrukt toen na de pauze bleek dat de mystery guest die het gastoptreden zou verzorgen, niemand minder was dan Freek de Jonge. De toeschouwers konden even opgelucht ademhalen. Met luid gejuich en veel applaus werd hij onthaald. Het contrast met de deelnemers van Cameretten kon niet schriller.