Florestan en Eusebius

recensie Paolo Giacometti maakte eerder grote indruk met zijn opnames van het complete piano-oeuvre van Rossini op een oude Erard. Giacometti's spel was speels en geestig, precies wat Rossini's muziek vraagt. Het maakt nieuwsgierig naar zijn opname met werken van Schumann, die in zijn werk het uitbundige combineerde met een duistere kant.

Schumann bracht in veel van zijn werken om de beurt twee personages tot klinken: de onstuimige, extroverte Florestan en de dromerige, introverte Eusebius. Dat is goed waar te nemen in twee van de drie stukken die Giacometti opnam, 'Humoreske' opus 20 en 'Phantasiestücke' opus 12. Na beluistering van deze cd kunnen we constateren dat ook Giacometti behept is met een lichtelijk schizofreen karakter, want hij laat de beide atmosferen vlekkeloos in elkaar overlopen. Vooral in het minder toegankelijke 'Humoreske', waarmee de cd opent, laat hij dat heel natuurlijk verlopen. De bluf van Florestan en de twijfel van Eusebius: het wordt allebei met veel overtuigingskracht vertolkt, zonder dat Giacometti de verschillen kunstmatig vergroot. Want dat is een van de aantrekkelijke kanten van het spel van Giacometti: het komt altijd oprecht over. Alleen de 'Toccata' opus 7 klinkt te netjes naar mijn smaak. Die mag wel wat feller zijn en wat meer uit de hand lopen. Maar het kan zijn dat Giacometti hier rekening moest houden met de beperkingen van zijn instrument, een Streicher uit 1847.