Arrogantie ten top

recensie Na een paar seconden stilte gaat 'Blueprint', het laatste nummer van Jay-Z's gelijknamige plaat, verder met een interviewsample van Snoop Dogg, waarin deze vertelt dat rappen een kwestie is van je teksten uit je hoofd leren en optreden dientengevolge een soort geheugenoefening is.

Daarna valt Jay-Z zelf in, zich hardop afvragend of Snoop iedereen nu in de maling aan het nemen is. Ik heb de beste flow, ben het meest consistent, schrijf de beste raps, ben het meest trendsettend, en mijn interviews zijn sterker, vervolgt Jay-Z. Als iets de zesde plaat van deze rapper uit Brooklyn samenvat, dan is dit het wel. De arrogantie druipt er vanaf. In praktisch iedere track hemelt Jay-Z zichzelf op en declameert hij hoe geen enkele rapper zelfs maar in zijn schaduw kan staan. Jay-Z is er een meester in, en er zullen weinig Amerikaanse rappers zijn die hem tegen durven te spreken. In Europa is hij vooral bekend door 'Hard Knock Life', een novelty hit uit 1998, opgebouwd rond een sample uit de musical 'Annie'. In eigen land is hij zelfs succesvoller dan Eminem. Jay-Z heeft eigenhandig een hiphop-imperium opgebouwd door zijn eigen Roc-A-Fella-label op te richten, grote arena-toers te doen en sinds zijn debuut in 1996 ieder jaar een kwalitatief hoogstaande cd uit te brengen. 'The Blueprint' is geen uitzondering daarop; geweldige beats, smeuïge baslijnen, toffe samples en bovenal raps die door weinigen geëvenaard kunnen worden. Arrogantie ten top dus, maar voor de verandering volkomen terecht.