Sekte verschanst zich op Amerikaanse westkust

recensie Michael Dibdin: Duister visioen. Vert. Christien Jonkheer. Atlas, Amsterdam; 3Ol blz. - ¿ 39,9O.

En daarbij hoort een sekte. In 'Duister visioen' heeft die zich verschanst op een eiland voor de Amerikaanse westkust. De dichter William Blake is tot hun Allah verkozen en een halfgare Vietnam-veteraan is zijn profeet. Maar eerst worden we geconfronteerd met een reeks geheimzinnige moorden, op mensen die volstrekt willekeurig gekozen lijken. Een baby in de kinderstoel, een oude man in een rolstoel, een huisvrouw, twee tieners. . . er valt geen chocolade van te maken. En dan is er nog de ontvoering van David, het zoontje van Philip, wiens bebloede kleren na een tijdje worden gevonden. Heeft dit alles iets met elkaar te maken? In de oneven hoofdstukken worden de misdaden en het politie-onderzoek beschreven, in de even hoofdstukken is Philip in het woord. Daardoor ontstaat eerst enige verwarring, maar de geheimzinnigheid wordt erdoor vergroot. Voor wie het nog niet wist: Dibdin is een van de belangrijkste thrillerschrijvers op dit moment. Hij schrijft over maatschappelijke problemen die ons allen aangaan, over het toenemend geweld tegen argeloze burgers en de toenemende verwarring en verdwazing, maar zorgt dat de morele verontwaardiging ondergeschikt blijft aan de spanning. En zo hoort het in het genre dat hij beoefent. Een boek met een ijzersterk plot dat ijzersterk is uitgewerkt.