Wheat verrast met kleine kronkels

recensie Het Amerikaanse kwartet Wheat maakt tere gitaarpop-liedjes. Maar ook liedjes met een kronkel. ,,We zetten het gangbare naast het onverwachte.''

Vanavond speelt Wheat in Paradiso, dat voor de tweede maal in het teken staat van het Tombola 2000-festival van platenmaatschappij Konkurrent. Wie de eerste editie bezocht, weet dat voorspelbaarheid ver te zoeken is. Toch is de tweede aflevering zelfs nog onconventioneler geprogrammeerd dan de bedoeling was.

Ditmaal had Konkurrent relatief grote namen uit het alternatieve circuit als Pavement en Guided by Voices willen contracteren. Maar door financiële en logistieke problemen konden deze bands niet vastgelegd worden, zodat er vanavond louter aanstormende bands op het menu staan. Alleen de Amsterdamse sample-artieste Solex, die voor het eerst optreedt sinds haar tweede cd 'Pick up' uitkwam, geniet enige faam. Namen als Joyzipper, Fence, Low en Cowboys of the Sky zullen bij de meeste bezoekers geen schok van herkenning opleveren.

Van één band verwacht de organisatie in ieder geval dat hij binnenkort in een adem met succesnummers als Pavement en Guided by Voices genoemd zal worden: Wheat. Net als deze groepen maakt de formatie uit Massachusetts ijle, heldere gitaarpop. Maar de toegankelijkheid van de muziek van Wheat is schijn. Want hoe lieflijk de nummers ook lijken, ze zitten vol ongebruikelijke beelden ('Your love is a parking lot' - 'San Diego') en ontsporen met regelmaat in experimentele en vervreemdende geluidseffecten.

,,We proberen mooie muziek te maken, maar met een eigen persoonlijkheid'', bevestigt gitarist Ricky Brennan. ,,We zetten dingen naast elkaar die je niet zou verwachten en bewandelen de dunne lijn tussen toegankelijke pop en meer kunstzinnige muziek, tussen makkelijk te verteren en uitdagend om naar te luisteren. Dat doen we door er kleine kronkels of subtiele decoraties in te gooien.''

Juist door deze onverwachte details is Wheat meer dan een gemakzuchtige kopie van Pavement of Guided by Voices. ,,We zijn grote fans van die groepen, met name van hun gevoeligheid. Die invloeden sijpelen door in onze songs, wat niet wil zeggen dat we op ze proberen te lijken.''

In de speurtocht naar originaliteit werd Wheat op de net verschenen tweede cd 'Hope and Adams' bijgestaan door producer Dave Fridmann, die eerder met de Flaming Lips en Mercury Rev werkte. ,,We vroegen Fridmann omdat we waardeerden wat hij met de Lips en Rev had gedaan. Hij heeft fantastische faciliteiten en apparatuur in een studio in het westen van de staat New York, ver van alles. Daar zaten we twee weken opgesloten in de bossen. Vanaf het moment dat we opstonden waren we bezig met de songs. We waren volledig ondergedompeld in de muziek, als gekke professoren in een laboratorium.''

,,Dave zit vol ideeën en is muzikaal zeer flexibel. Vaak hadden we alleen een vaag concept of een sfeer in gedachten, maar wisten we niet precies hoe het te verwezelijken. Dan beschreven we het idee en hielp hij ons het te realiseren. Onze tweede plaat is daardoor gevarieerder en minder eenduidig dan het debuut.''

De vernieuwde Wheat-sound is vooral in Europa goed ontvangen. ,,De respons is hier beter dan in de Verenigde Staten, waar mensen niet echt zoeken naar nieuwe muziek en vaak alleen aan radiomuziek worden blootgesteld. Europa heeft een betere smaak en houdt zich meer bezig met muziek uit de underground.''

Toch kunnen de bandleden zich nog lang niet fulltime op de muziek storten. ,,We hebben allemaal een baan en onze verantwoordelijkheden, waardoor we niet zomaar in een toerbus springen en wel zien wat ervan komt. Tenslotte zijn we geen achttien meer. Maar alleen al het feit dat we twee cd's hebben kunnen maken en nu door Europa touren is fantastisch. Zolang iemand wil luisteren, zijn we vastbesloten muziek te blijven maken.''