Krikke in de bak, rara hoe kon dat?

recensie Hans Krikke: Dagboek van een RaRa-terrorist. Papieren Tijger, Breda; 144 blz. - ¿ 32,50.

Krikke kan de man niet anders dan gelijk geven. Bijna anderhalf jaar heeft justitie hem en zijn collega Jan Müter ervan verdacht betrokken te zijn geweest bij de mysterieuze linksradicale actiegroep RaRa, die een serie spectaculaire aanslagen opgeëist heeft. De twee leden van het journalistencollectief Opstand hebben zelfs zes dagen in de bak gezeten. Vlak voor kerst moest justitie toegeven dat ze geen poot had om op te staan. Het gerechtelijk vooronderzoek werd gestaakt, Krikke en Müter waren geen verdachte meer.

Maar kennissen, buren, collega's, mensen in de tram, de huisbaas, ze blijven hun bedenkingen hebben. “Jij bent toch die bommenlegger?” Waar rook is, is vuur. Krikke laat in zijn boek 'Dagboek van een RaRa-terrorist' keer op keer blijken dat hij bang is dat hij nog jaren dat stempel houdt.

Het boek is vlot geschreven. Sommige passages zijn beklemmend. Krikke is op z'n sterkst als hij beschrijft hoe de belangstelling van justitie z'n privé-leven overhoop heeft gehaald. Z'n zwangere vriendin kan er nauwelijks tegen, z'n zoontje begrijpt niet waarom z'n vader in de nor belandt.

Veel nieuws staat er niet in het boek. Krikke en Müter hebben de laatste anderhalf jaar voortdurend de publiciteit gezocht. Dat was in hun ogen het enige wapen tegen justitie, die steeds vaag bleef en nooit precies heeft gezegd waar de twee van verdacht werden.

Juist daarom moet Krikke er een slag naar slaan, waarom justitie interesse had in zijn doen en laten. Hij formuleert een paar hypotheses, die geen van alle overtuigen. Maar dat valt Krikke niet te verwijten. Z'n tegenstander is zich nu eenmaal in stilzwijgen blijven hullen.

Af en toe slaat de journalist door bij de beschrijving van de 'nachtmerrie die Kafka niet had kunnen bedenken'. Krikke wil een verhoor door de rechter-commissaris, en bereidt zich daar al op voor. “Ik zou een vergelijking maken met het fascisme in de jaren dertig en veertig, met collaboratie tijdens de Duitse bezetting.”