De nieuwe vrouw is macha: niet klagen maar doen

recensie De nieuwe vrouwen zijn macha's, die niet klagen en mekkeren, maar dóén. En niet bang zijn op hun snuit te gaan. Macha's werken voor hun inkomen, laten zich niet ringeloren en verdelen de huishoudelijke taken met grote vanzelfsprekendheid. Zij hebben geen man nodig om hen te onderhouden, geen kinderen om hun bestaan zin te geven en kunnen daarom in alle vrijheid kiezen. Voor een man, voor kinderen. Of niet.

De 33-jarige publiciste Malou van Hintum rekent met haar schotschrift 'Macha Macha' af met wat zij betitelt als het 'klaagfeminisme' van de 45-plussers, de vrouwen van de tweede feministische golf. Het boek wordt vandaag, op internationale vrouwendag, gepresenteerd.

Zoals het in een polemisch geschrift betaamt, wordt er om het eigen gelijk te bewijzen lekker gegeneraliseerd en veel uit binnen- en buitenlandse literatuur en onderzoek geciteerd - Van Hintum is niet van de straat en dat wil ze weten ook. Dat neemt niet weg dat 'Macha Macha' een must is voor elke feministe èn feminisme-hater.

De schrijfster veegt de vloer aan met 'het slachtoffergedrag' van de tweede golf-feministes. “Dat vrouwen zo weinig leidinggevende functies hebben, ligt voor een groot deel aan henzelf. Meneer bijt door en mevrouw laat het erbij zitten. Mevrouw heeft namelijk meestal wel een man die haar kan onderhouden, terwijl zij naar een prettiger werkomgeving omziet. Meneer heeft zo'n man niet, dus moet hij wel door de zure appel heenbijten.”

Van Hintum ontkent niet dat de huidige generatie vrouwen veel te danken heeft aan haar voorgangsters, bijvoorbeeld het feit dat het tegenwoordig heel gewoon is dat ook meisjes gaan studeren, vrouwen topfuncties kunnen bereiken en daar in vele gevallen gelijk voor betaald krijgen en zaken als deeltijdarbeid en kinderopvang steeds meer geaccepteerd zijn.

Ze gaat evenmin voorbij aan nog wel bestaande ongelijkheden tussen mannen en vrouwen, zoals in pensioenrechten. Van Hintum vindt echter dat de 45+-feministes moeten ophouden daar de mannen de schuld van te geven, laat staan de generatie na hen voor te houden dat zij een overbelast leven vol teleurstellingen tegemoet gaan.

Al was het maar omdat er “steeds meer mannen zijn die willen deugen en steeds meer vrouwen die doodgewoon hun eigen gang gaan. Het gaat goed met de dochters van de moeders en er komt (dus) geen derde feministische golf”.