Op vederlichte toon stoeipoest Engelberts met de romantiek

recensie Lernert Engelberts: Oedipoes werpt jongen. De Harmonie, Amsterdam; 64 blz. - ¿ 27,50.

Maar goed, er staat 'Oedipoes' in plaats van 'Oedipus', en die spelling laat flink wat ruimte voor speelsigheden van dit slag. Speels zijn ook de titels van sommige gedichten: 'Wijlen een koe', 'Herschrijving van Ulysses', 'Vasaal eens, Kavaaf iets e.a.' Op vederlichte praattoon stoeipoest Engelberts een beetje met het zwart-romantische repertoire. Zelfmoord is een van zijn favoriete thema's, maar ook gewone moorden (op een egel, een gierige tante, een Duitse badgast), een ziek hobbelpaard, een aan acute syfilis overleden zevenjarige, en de ongesteldheid van 'buurmeisje Greet' passeren de revue. Van enige tragiek, oedipaal of anderszins, is in deze ironisch-absurdistische jongelingspoëzie volstrekt geen sprake. Engelberts stelt dan wel heel apodictisch: 'De dood, de mooiste / van alle mogelijkheden', maar hij is zelf de laatste om dat serieus te nemen. Hij gekscheert er lustig op los en timmert opgewekt aan zijn pointes. Een enkele maal slechts raakt zijn humor aan iets diepers. Zo is er een gedicht waarin iemand een grafsteen aantreft met zijn eigen naam en toekomstige sterfdatum dat zo eindigt: 'Bij het vertrekken zie ik staan: / 'In vrede'. / Hoera, ik ga in vrede!/ Waarmee?' In een ander gedicht verdrinkt een eenzame man min of meer moedwillig in zijn eigen hersenspinsels, wat zowaar iets onontkoombaars en bezields heeft. Maar voor het overige ademt deze bundel toch voornamelijk de sfeer van een literaire jeugdzonde: niet onsympathiek, maar toch verre van goed.