Levende beeldentuin zet buurtpleinen op hun kop

opinie Als je nieuwsgierig bent om te zien wat er gebeurt als een groep theatrale indringers een alledaags Amsterdams buurtplein bezet, kun je de komende maand op een zevental plekken terecht. Warner & Consorten richten daar een evende beeldentuin in met 'live' muziek en theatrale collages die het straatbeeld op zijn kop zetten.

Als je als argeloze voorbijganger tijdens de straattheater-voorstelling 'Doing Doing' het Steve Bikoplein in Oost oversteekt, zou je kunnen denken dat er straatwerkers bezig zijn. Weliswaar met vreemd gereedschap en een onduidelijk doel, maar dat doel ontgaat je met de bezigheden van gewone straatwerkers ook wel eens. Er lopen mannen met enorme tonnen op hun rug of koptelefoons op en een bizar geluidskarretje produceert een loeiende sirene.

Het gezelschap Warner & Consortenwil met Doing Doing onverwachte kunst-op-straat brengen, op plekken waar normaal geen cultuur te zien is. Het project spreidt zich uit over twee seizoenen en past zich aan verschillende locaties aan. Tijdens het Terschellingse Oerol festival speelde 'Doing Doing' over en rond het duinmeer van Hee en in Amsterdam speelt de flexibele beeldende collage-voorstelling de komende maand op stadspleinen verspreidt over de stad. De artistiek leider Warner van Wely vergelijkt de structuur van de voorstelling met het inrichten van een beeldentuin. ,,Wij spelen iets wat op een plek past. We richten niet een voorstelling in op een bepaalde locatie, maar kijken: wat is deze plek en wat kunnen we hier doen.''

En dat is te zien en te merken. Een groep mannen en vrouwen in stevige jassen en werklaarzen met enorme slaginstrumenten stapt vastberaden trommelend het plein over. Even later werpen ze een schattende blik op de buurtbewoners en de banken rond het plein en beginnen gestructureerd een plan uit te werken. Met zevenmijlspassen stappen en klimmen ze over en langs het publiek en met rollen tape plakken ze iedereen vast op de ijzeren banken of zelf meegebrachte klapstoeltjes. Zo, nu kunnen we niet meer weg en dat wil ook niemand. Behalve de mevrouw die met een kruiswoordpuzzel op schoot naast me zit en verontwaardigd roept: ,,Ik wil niet ingetaped worden! Gaat dit soms over ongewenste intimidatie?'' Een verslaggeefster van de stadsomroep sluipt daarop met een microfoon langs het publiek en fluistert: ,,Welke interpretatie geeft u hieraan?''

Voor mij is het alsof er een wat merkwaardig en opvallend gekleed werkvolk op het plein is neergestreken met eigen gewoontes en een mysterieus doel waar ze het erg druk mee hebben. Eigenlijk net als gewone stadsbewoners, maar dan met meer fantasie. De combinatie tussen het dagelijks leven op het plein en de theatrale indringers geeft af en toe hilarische taferelen. Zo rennen er drie mannen met knetterende ratelkarretjes over het plein. Als ze een jongetje tegenkomen dat net zo hard met zijn fiets over het plein rijdt,veranderen ze ineens van richting en racen enthousiast achter hem aan. Maar de mooiste vondst van 'Doing Doing' vind ik het legertje huisvrouwen dat met spuitbussen schoonmaakmiddel over het plein trekt. Onder hun hooggehakte zilveren tapschoenen hebben ze borstels vastgemaakt en zo trekken ze ritmisch huppelend en reinigend het plein over.

'Doing Doing in Amsterdam' is net als de reclame van het drankje Rivella: een beetje vreemd, maar wel lekker.