Voor Daryll-Ann zijn woorden lastdieren van de noten

recensie On-Nederlands. Het is zo'n woord dat vaak langskomt in artikelen over bands van eigen bodem. En dan meestal in de betekenis van on-Nederlands goed. Alsof Nederlandse bands per definitie voor buitenlandse groepen zouden onderdoen. Maar in het geval van de Amsterdams/Utrechtse formatie Daryll-Ann is het toch de typering die je het eerst te binnen schiet bij het beluisteren van het nieuwe album.

Een betere titel dan 'Happy Traum' had de band niet kunnen kiezen. Want het album dat vernoemd is naar de Amerikaanse folkzanger die ooit met Bob Dylan speelde en nu leerboeken voor de muziek schrijft, (zanger/gitarist Anne Soldaat: ,,Ik zag zijn naam op een boek staan en vond het meteen een fantastische titel en een magische combinatie'') is een plaat die zich onderscheidt door een dromerige emotionaliteit waar je vaderlandse bands zelden op betrapt.

In veertien songs schilderen songschrijvers Anne Soldaat en Jelle Paulusma een klanklandschap dat je niet onberoerd laat. Sierlijke melodieën vloeien samen met gevoelige vocalen tot kwalitatief zeer hoogstaande popsongs, die een even poëtische als melancholieke sfeer ademen.

En dan te bedenken dat de vijf bandleden van Daryll-Ann alles behalve joyeuze flapuits zijn. ,,In het dagelijks leven zijn we binnenvetters'', zegt Anne Soldaat op een Amsterdams terras. ,,We zijn wel emotioneel, maar hebben het hart niet op de tong. Ik doe vaak cynisch over emotionaliteit en vind het beter over leed te lachen, als zelfbescherming. Maar deze plaat hebben we in een intieme setting zonder pottenkijkers opgenomen. Met buitenstaanders kun je je niet blootgeven. Maar in de setting waarin we 'Happy Traum' hebben opgenomen, lach je elkaar niet uit. Bovendien hebben we op deze cd qua emotie een stap vooruit gezet, de vorige plaat was geremder. We ontdekken steeds beter hoe je iemand kan raken.''

Toch zal de luisteraar ook op 'Happy Traum' tevergeefs zoeken naar diepgaande autobiografische ontboezemingen. ,,Teksten staan bij ons in dienst van de muziek. Woorden zijn de lastdieren van de noten. Mijn teksten zijn associatief, we zijn geen politiek geëngageerde band. Muziek is niet rationeel, dus wat mij betreft hoeven de teksten nergens over te gaan. Onze muziek is mood-muziek. Daarom drukken we onze teksten ook niet af in het cd-hoesje. Dat zou te zelfvoldaan zijn.''

Gelukkig spreekt de muziek op de vierde cd van de groep ook zonder expliciete teksten voor zich. De losjes op sixties-pop geënte songs laten zich beluisteren als de optelsom van tien jaar Daryll-Ann. ,,We kennen elkaar uit Ermelo waar we eerst een vriendenclubje vormden en later pas een groep werden. We hebben een rare band. We vallen elkaar niet om de hals en lopen niet bij elkaar de deur plat. Toch hebben we iets bijzonders, niet alleen muzikaal, maar ook vriendschappelijk. Bijvoorbeeld in de manier waarop we met elkaar praten. Andere mensen verbazen zich er vaak over als ze ons bezig horen dat we zo'n coherent groepje zijn, met een heel eigen humor.''

,,Daarnaast groeiden we in de post-punk periode ook met dezelfde muziek op, met bands als The Sound, The Cure en Buffalo Tom; harde, melodieuze gitaarmuziek en punk. In het begin waren we springerig en up-tempo, maar naarmate we ouder werden, hebben we onze muzikale horizon verlegd. Ik ging luisteren naar sixties-pop, Dusty Springfield en de Beatles en dan hoef je niet veel anders meer. In die muziek spreekt me het melodische vakmanschap aan, de meerstemmige zang en het dromerige. Uit dat smalle straatje halen we het beste.''

,,Ik probeer iemand via de muziek door te sluizen naar het onaardse. En als ik zelf naar muziek luister, is het alsof ik op een spaceshuttle stap op weg naar oneindigheid.'' Lachend: ,,Dat klinkt wel erg als een lsd-goeroe. Om op dat cynisme terug te komen: iemand zei ooit dat cynisme de diepste uitdrukking van smart is. Dan kan je twee dingen doen. Of proberen iets aan de situatie te veranderen of zeggen: 'ik wil weg'. Ik kies voor het laatste, want kunst maakt het leven dragelijker.''