Veel gepraat in de oase

recensie Het verhaal van de Egyptische film 'Het zweet van de palmen' mag er zijn. Een pittoresk oase- dorpje in Boven-Egypte wordt aangedaan door mannen die gaan werken in de rijke olie-staten aan de Perzische Golf. Hopend op rijkdom sluiten bijna alle mannelijke dorpsbewoners zich aan bij de karavaan. Alleen de wat onnozele Achmed blijft achter. Hij droomt er van de hoogste palmboom in het dorp te beklimmen. Daarin bevindt zich een palmwijn die zijn verlamde en stomme grootvader kan genezen. Ook is Achmed heimelijk verliefd op de plaatselijke schone, genaamd Salma. Wanneer drie mannen uit de olie-staten terugkeren naar hun dorp, ontdekken ze dat de kinderlijke Achmed daar de baas is geworden. Dat roept om wraak.

Met dit mooie gegeven over het veranderende Egypte weet regisseur Radwan El Kashef bitter weinig aan te vangen. Zijn scenario rammelt aan alle kanten. Niet zijn beelden, maar ellenlange mono- en dialogen verduidelijken de thema's. Tot in het lachwekkende toe vertrouwt hij er op dat de de mooie ogen en bevallige vormen van actrice Sherihan (Salma) wel zullen verhullen dat zijn 'Sueur des palmiers' een nogal saaie praatfilm is.