De afgrond van Süsskind is niet zo diep

recensie Patrick Süsskind: De erfenis van Maître Mussard. Vert. door Anneriek de Jong. Bert Bakker, Amsterdam; 92 blz. - f 18,90.

Bij 'De erfenis van maître Mussard' gaat het om drie verhalen en een beschouwing in verhaalvorm. Het titelverhaal bestaat uit enkele bladzijden die de bijna verlamde Mussard in augustus 1753 met zijn laatste krachten als een levenstestament volschrijft. De afgrond waarin hij de lezer met zijn visie op de geschiedenis en de schepper een blik laat doen, valt aardig mee. In plaats van een metafysische huivering voelde ik eerder een gevoel van medelijden met meester Mussard.

Wel zeer aangrijpend is het verhaal 'Het dictaat van de diepgang' waarin een begaafde kunstenares door een terloops gebruikt woord in een recensie door een criticus te gronde wordt gericht. Het effect van het uiteindelijk dodelijke woord is een onafwendbaar noodlot. Dat gevoel kreeg ik niet bij het verhaal 'Een strijd' over een merkwaardige partij schaken tussen de plaatselijke kampioen en een toevallige passant. De laatste tekst 'Amnesie in litteris', over literair geheugenverlies daarentegen veroorzaakte bij mij een rilling langs de ruggegraat.

Het niveau van zijn andere werk heeft Süsskind met deze verhalen echter niet gehaald.