Perverse neven komen niet voor in de familie van Lady Di

recensie Over wijlen prinses Diana bestaat het Assepoesterbeeld van een vrouw die als jong, onschuldig meisje aan het Engelse hof kwam, als echtgenote van de kroonprins. Ze was net zo onschuldig als onwetend na een marginale schoolcarrière, en baantjes als kinderverzorgster en schoonmaakster van de huizen van haar rijke vrienden. Onbenullig als ze was, raakte ze vermalen tussen het cynische egoïsme van haar veel oudere overspelige echtgenoot en de fossielen, de hofhouding die niet bereid was de wanhopige jonge vrouw enige steun te geven.

De realiteit is natuurlijk veel minder romantisch. Diana was van hoge adel, had een bijpassende opvoeding gehad, was gewend aan het hof te verkeren en leefde het leven van een Brits meisje uit de hoogste kringen: veel pret, klein baantje, wachtend op de juiste echtgenoot. Ronduit gezegd had ze een geweldige vangst gedaan met de Prins van Wales, en zo beschouwde haar familie dat ook.

John Pearson diept in het boek 'Blood Royal. The Story of the Spencers and the Royals' de historische familielijn van de prinses uit. De adeldom van de Spencers gaat terug tot halverwege de 16de eeuw, toen wolfabrikant John Spencer diensten verrichtte aan de koning en zich een adellijke titel verwierf. Vervolgens springt de schrijver in paardensprongen door de geschiedenis van het Britse koningshuis en die van de familie Spencer. Hier en daar is er een stamvader uitgelicht, omdat die opvallender was dan de anderen of omdat die kennelijk iets heeft bijgedragen aan de genen van Diana: het gevoel voor de zwakkeren van een oom, de schoonheid van een overgrootmoeder, de vasthoudendheid van een betbetbetovergrootmoeder.

Het boek volgt braaf de officiële lezing van de familie; van vervelende familietrekjes wordt niet gesproken, in ieder geval niet in verband met Diana. Maar over het leven van prinses Diana zegt en verklaart het boek verder weinig. De maternale familielijn wordt nauwelijks behandeld, alleen waar het gaat over het huwelijk van haar vader Johnny met haar moeder Frances, dochter van baron Fermoy, eveneens een geziene familie aan het Britse hof. Diana's oma Lady Ruth Fermoy was hofdame van de koningin-moeder. Na de geboorte van Diana, de derde dochter, stuurde Johnny zijn vrouw naar een arts om uit te vissen waarom ze geen zoon kon baren. Na de geboorte van stamhouder Charles (de koningin was zijn peetmoeder) ging de niet onbemiddelde Frances haar eigen weg. Ze ontmoette de zakenman Peter Shand Kydd, op wie ze stapelverliefd werd en besloot te gaan scheiden. De twee oudste dochters Sarah en Jane vertrokken naar kostschool, de twee jongste kinderen Diana en Charles bleven eenzaam achter in het sombere huis op het landgoed Althorp.

De kleine verhaaltjes die iedere familie, en zeker een dergelijke familie heeft, laat het boek onaangeroerd. Drankzuchtige tantes, perverse neven, stapelgekke ooms, ze zullen in de tafelgesprekken van de Spencers ongetwijfeld figureren, maar het boek laat ze ongenoemd. Waarom zou je het boek dan lezen?