Al Vis' personages gedragen zich als Hansje in bessenland

recensie Jacob Vis: De Infiltrant. Ellessy, Arnhem; 245 blz. - ¿ 29,95.

In zijn boeken die in de provincie speelden, liet hij zich niet kennen als een provinciaal, maar nu hij de wijde wereld is ingetrokken blijkt zijn bekrompenheid. Al zijn personages gedragen zich als Hansje in het bessenland. De bessen zijn daarbij de vrouwen, oftewel de hoeren, al dan niet onder valse voorwendsels van huis en haard gelokt. Nadat in Terneuzen twee Dominicaanse vrouwen bloederig aan hun eind zijn gekomen wordt 'bete noire' Jan Markus, de veldagent, als infiltrant gebruikt. Hij schuwt geen moordje meer of minder om zijn façade hoog te houden, het lijkt wel of hij in een vuige dictatuur werkt inplaats van in een toch nog redelijk functionerende democratie.

De plot is zo zo, la, la, de spanning navenant. Wat in het boek hindert is de grootdoenerij en de manier waarop Vis zich in de door hem geschilderde bordeel-tafrelen verlustigt. Ik noem maar wat: een jonge, mooie staatssecretaris bezoekt uit hoofde van haar ambt een bordeel, wordt stante pede hitsig en duikt meteen de koffer in met de eerste de beste vuilbekker. Chapeau! zegt het politiecorps. Dat is een bijzondere vrouw! Zo'n stupide en vulgair intermezzo is alleen maar mogelijk omdat Vis blijkbaar van mening is dat alle vrouwtjes in het diepst van hun ziel naar het hoerendom snakken.