WINTERSCHLüFER

recensie Toen ik deze week beelden zag van toeristen die na het wijken van het ergste lawinegevaar in de Alpen bezig waren hun kostbaarste bezit - hun auto - onder de sneeuw vandaan te schrapen, moest ik denken aan het prachtige 'Winterschlüfer' van Tom Tykwer, een film waarin vier dertigers zich hebben teruggetrokken in een dorp in de Duitse Alpen.

Tegen het einde ontdekt een boer, wiens dochtertje na een auto-ongeluk in coma raakte, door het smelten van de sneeuw op een berghelling ineens de andere auto die bij het ongeluk betrokken was, maar waaraan hij zich niet precies meer kon herinneren. De zuivere, geluiddempende sneeuw bewaart geheimen en dekt verhalen af die het daglicht niet kunnen verdragen, tot de dooi inzet en alles wordt onthuld; sneeuw als personage. De Franse roman die Tykwer verfilmde was oorspronkelijk gesitueerd in een zomerse badplaats in Zuid-Frankrijk, maar hij koos voor een chalet in een besneeuwd landschap: ,,Omdat sneeuw de eigenschap heeft onschuldig over te komen maar toch gevaar te suggereren'', zo zei Tykwer in een interview met de Filmkrant. Vanuit een helikopter zien besneeuwde bergtoppen er erg maagdelijk en onschuldig uit. ,,Dichterbij komend zie je opeens al die vervaarlijke spelonken en afgronden. Het is net zoals met de mensen om je heen. Vanaf een afstand zien ze er vaak mooi en tevreden uit, maar wanneer je ze beter leert kennen, ontdek je pas hun diepere angsten en problemen.''