DR. AKAGI (KANZO SENSEI)

recensie

Van Japanners die voor kortere of langere tijd in Nederland verblijven hoor je niet zelden dat er hier te lande meer Japanse films te zien zijn dan in Japan zelf.

Dat kan wel kloppen, zeker wat dit jaar betreft. Terwijl het Nederlands Filmmuseum kort na elkaar een Ozu- en een Imamura-retrospectief vertoonde is vrij snel na Imamura's Gouden Palm-winnaar 'Unagi' (1997) nu alweer Imamura's 'Dr. Akagi' te zien. Als filmisch testament - de bijna 72-jarige scenarioschrijver en regisseur zou met 'Dr. Akagi' zijn oeuvre hebben afgesloten - biedt Imamura's vertelling rond dorpsdokter Dr. Akagi tal van vertrouwde invalshoeken. Zoals ook in zijn voorlaatste film 'Unagi', waarin hij een ex-gedetineerde volgde bij het opbouwen van een nieuw bestaan, gaat Imamura's aandacht hier vooral uit naar de 'dropouts' in de samenleving. En zo houden de gebeurtenissen op dat kleine Japanse eilandje aan het einde van de Tweede Wereldoorlog ook indirect verband met 'Black rain' (1989), een prachtige karakterstudie van een aantal familieleden die de atoombom op Hiroshima weliswaar overleefden, maar die zowel psychisch als fysiek vergiftigd waren door de 'fall out', de zogenaamde 'black rain'. Helemaal aan het slot van 'Dr. Akagi' verrijst die gigantische 'paddestoel' aan de hemel.

Wanneer je bedenkt dat Imamura's vader zelf arts was, is het niet verwonderlijk dat hij een dorpsdokter tot held van zijn film maakte. Dr. Akagi voert een kruistocht tegen hepatitis, waarbij humoristische en wrede taferelen elkaar continu afwisselen. Toch is het hier niet zozeer dat aardse en robuuste dat zoveel indruk maakt, maar die ene beeldschone walvisscène aan het slot, waardoor het beeld van die 'paddestoel' dat op deze scène volgt een bijna surrealistische ervaring oplevert.