Ivan Wolffers niet gecharmeerd van Prozac

recensie De nieuwe Wolffers is uit. Hijzelf beveelt de publicatie aan als 'het onmisbare handboek voor arts, apotheker en consument' en daar heeft de VU-hoogleraar geen ongelijk in.

De vorige editie telde 825 pagina's. Ditmaal heeft Wolffers er 1 100 nodig om de lezer op te wekken tot terughoudend medicijnengebruik. Het handboek bevat een systematische introductie tot wat een geneesmiddel eigenlijk is, welke rol het speelt in de samenleving en in de politiek, en welke rol de producent heeft bij het bedenken en op de markt brengen van nieuwe middelen. Wolffers doet dat kritisch, te kritisch volgens sommigen, maar de consument kan er bepaald zijn voordeel mee doen. Maar het belangrijkste is de bespreking van de geneesmiddelen zelf.

Opvallend is hoe Wolffers' appreciatie van sommige psychofarmaca door de jaren heen is verschoven. Het antidepressivum Prozac kon ook in de tiende editie al op een afstandelijke benadering rekenen, maar in de elfde editie gooit Wolffers enkele flinke scheppen bovenop de oorspronkelijke kritiek. Nu stelt hij eenvoudig vast dat de dokter voor een depressieve patiënt niet allereerst naar Prozac en dergelijke selectieve serotonine heropnameremmers moet grijpen.