Waar Sarah Verroen naar toe wil, blijft een raadsel

recensie Sarah Verroen: Het sexcomplex. Atlas, Amsterdam; 184 blz. - ¿ 29,90.

Dat is nuttig want sommige boeken kun je op grond daarvan ongelezen laten. Zo informeert Sarah Verroen de lezer in haar inleiding op 'Het sexcomplex' als volgt: “Zolang als ik mij kan herinneren, ben ik geïntrigeerd geweest door erotiek. (. . .) Wat ik geprobeerd heb is mijzelf zoveel mogelijk vragen te stellen. De waarheid omtrent erotiek bestaat immers niet. (. . .) In de eerste plaats heb ik mij dan ook tot doel gesteld zoveel mogelijk vanuit mijn persoonlijke ervaring te schrijven.”

En dat is het dan. Ook in het boek. Haar doelstelling is dus schrijven en dat doet ze. Sarah Verroen schrijft en schrijft en schrijft. Over haar eigen liefdes en die van anderen, over boeken die ze bewondert, en boeken die haar hebben beïnvloed. Maar waar ze heen wil, blijft een raadsel.

Als 'Het sexcomplex' nu maar goed geschreven was, of spitse, geestige, oorspronkelijke conclusies of vondsten bevatte, dan was het tenminste nog een genoegen om te lezen. Ze gooit begrippen als liefde, erotiek, seks, wellust, verlangen, passie op een grote hoop en keutelt maar door.

Een taalfoutje als 'minnaar, ouder dan mijzelf' is nog tot daar aan toe, maar het is allemaal zo wazig en wollig en boordevol van hetzelfde. En zo onbeholpen. Zo heb ik veel zitten plussen en minnen bij de (vele) zinnen met dubbele ontkenningen: “Nog nooit een geliefde gehad die er in eerste instantie niet op de een of andere manier blijk van gaf . . .” of “Zelf ben ik nog nooit met iemand naar bed geweest voor wie ik niets voelde, zonder met een kater wakker te worden”.

Min maal min is plus, maal min is min, zo leert ons de algebra.