'Poesje' Patrick blijft hunkeren naar zijn moeder

recensie Het zal je gebeuren: je bent als onecht kind op de stoep gedumpt van mevrouw Snors 'Villa Rattenval', een tehuis voor bastaardkinderen in een klein Iers dorp. Het overkomt Patrick Braden, die er bovendien achter komt dat mijnheer pastoor zijn vader is. En alsof het leven zo al niet ingewikkeld genoeg is, draagt Patrick bij voorkeur vrouwenkleren. In 'Ontbijt op Pluto', naar een Don Partridge hit uit 1969, doet hij zijn/haar levensverhaal.

McCabe, die eerder furore maakte met 'De Slagersjongen', creëert met de travestiet Patrick een tragi-komisch personage, dat nu eens glorieert in de rol van liefhebbend 'meisje' voor haar serie minnaars en dan weer voor een habbekrats de hoer uithangt. Hoewel 'poesje' Patrick immer blijft hunkeren naar de moeder die zij nooit gekend heeft, blijft ze een gepassioneerd en optimistisch mens, dat buien van gelukzalige jubel afwisselt met pure valse-nichterigheid. Zij verblijdt haar lezers met vertederende liefdesverklaringen en verrukkelijke vulgariteiten. Dit alles speelt zich af tegen de achtergrond van de Ierse troebelen, al lijkt dit thema er af en toe wat met de haren bijgesleept. 'Ontbijt op Pluto' is een explosie van vitaliteit en een prachtig portret van een travestiet die met haar lach-en-een-traan-bestaan af en toe zelfs vermag te ontroeren.