recensie Kees Slager: Zeven Zeeuwse vrouwen. De Koperen Tuin, Goes; 167 blz. - f 34,90.
Journalist Kees Slager heeft in 'Zeven Zeeuwse Vrouwen', het dagelijks leven in Zeeland van zo'n zestig jaar nauwkeurig beschreven. Eerder gaf hij in het boek 'Landarbeiders' een onthullend beeld over armoede en onderdrukking van de Zeeuwse landarbeider.
'Zeven Zeeuwse vrouwen' beschrijft op basis van uitgebreide interviews het leven van zeven 'gewone' vrouwen. Slager noemt in zijn voorwoord als opvallende overeenkomst dat ze bijna allemaal veel gezongen hebben. Meer recht doet hen de opmerking van een van de geïnterviewden die in de jaren zeventig in het vrouwenwerk terecht is gekomen en daar vrouwen ontmoette die zeiden: “Wij hebben niet geleerd. Wij zijn toch niks.” Dan dacht die dame: “Wordt toch eens wat fierder op jezelf. Want als je ziet wat ze allemaal deden in hun huishouden, dat was niet niks.”En wat ze hebben meegemaakt is ruim voldoende voor een interessant boekje. Het gaat van armoede, oorlog en wederopbouw naar het gevoel 'dat ze het nog nooit zo goed gehad hebben.'
Slager, die zich ook als eindredacteur van het VPRO-radioprogramma O.V.T. toelegt op oral history, heeft het boekje geschreven omdat het hem in eerdere onderzoeken opviel dat mannen zich dingen anders, - lees: minder goed - herinneren dan vrouwen. Dat gegeven had hij meer moeten uitbuiten. De overigens zeer vlot geschreven portretten van de vrouwen zijn te vaak een voorbeeld van lange halen, snel thuis. Met name de passages over de oorlog roepen vragen op. Een vrouw die uit vrije wil aardappelen schilde voor de Duitsers - dat vraagt om méér.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.