Brigitte Raskin keert terug naar Aarschot

recensie Brigitte Raskin. Afscheid van steen. Van Halewyck/Balans, Amsterdam; 126 blz. -¿ 24,90.

Een wereld die niet altijd even 'zoet' is, zoals blijkt uit het hartverscheurende 'De maagd van Antwerpen'. Hierin is Raskin op haar best: op ingehouden toon vertelt ze hoe de zeventienjarige sneeuwkoningin van de stoet praalwagens, het hoogtepunt van de jaarkermis, op gruwelijke wijze aan haar eind komt: “tegen het onrecht, dat een mens jong sterft kan niet in beroep worden gegaan”. Met die journalistieke manier van schrijven onderstreept ze de afstand die inmiddels is gegroeid tussen het kind van toen en de schrijfster van nu. Een soort gelatenheid spreekt eruit, geen woede of verontwaardiging. Raskin zet zich niet af tegen de wereld van haar jeugd; ze houdt het liever op verwondering met een ondertoon van melancholie. “Wat bezielt me om hier rond te lopen, stenen en bomen te besnuffelen als een hond?” Zo begint ze haar laatste hoofdstuk. Aan het eind geeft ze het antwoord, staand bij het hek van haar ouderlijk huis: “Lang geleden begreep ze onder die boom de schatten van haar kinderjaren en op den duur haar kleine zelf.”