Maffioso acht zijn zoon te dom voor de criminaliteit

recensie De cover van 'Maffiavrouwen' oogt zoals tegenwoordig veel boeken met 'true crime' als onderwerp: een titel, mooi uitgevoerd in chroom op een helrode achtergrond. Pakkend, dat wel.

De inhoud laat te wensen over. Veel van 't zelfde, een enorme opsomming van vrouwen binnen de maffia en alle lijken die zij achter zich laten. Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel. Longrigg formeert juweeltjes van zinnen, die lang niet allemaal direct met misdaad te maken hebben. Zoals de zin waarin ze verhaalt over de “tropische tuinen die over de muur trachtten te ontsnappen”.

Uit dit boek valt te leren over de structuur en de logica van de maffiosi, maar daar heb je niet speciaal een boek over maffia-vrouwen voor nodig. Voor de rest is er natuurlijk het absurde dat af en toe verleidt tot een glimlach: een maffioso die de politie probeert wijs te maken dat zijn zoon te dóm is om crimineel te worden. Redelijk boeiend, maar lang niet zo boeiend als het boek indertijd over de Heineken-ontvoerders of 'Maffia in Amsterdam', beide van eigen bodem.