Zelfs de Mount Everest is zo groot als je hem zelf maakt

recensie Wat bezielt iemand om een medemens die op dertig meter afstand in de sneeuw dood ligt te vriezen, aan zijn lot over te laten? In de inleiding van zijn nieuwste boek werpt Joe Simpson deze, helaas niet hypothetische, vraag op. Het gebeurde een Nederlandse expeditie onder leiding van Ronald Naar in mei 1992. Midden in de nacht ziet een van de sherpa's van het team op korte afstand van de tenten een lichaam in de sneeuw liggen met als enige teken van leven het zwak wuiven van een arm. Na overleg over de radio met de arts in het basiskamp wordt besloten dat de man niet meer te redden is; hij wordt zonder nader onderzoek aan zijn lot overgelaten.

Met bovenstaande gebeurtenis als meest navrante voorbeeld laat Simpson zich in 'De Schaduwzijde' bijzonder kritisch uit over mensonterende toestanden bij het beklimmen van met name de Mount Everest. Hij is duidelijk geschokt over een groot aantal onnodige dodelijke ongevallen, en wijst met een beschuldigende vinger naar het extreem toegenomen financiële belang van een geslaagde beklimming. Daarnaast heeft hij weinig op met deelnemers aan commerciële expedities die zich voor veel geld door sherpa's en met overvloedig gebruik van zuurstofmaskers en vaste touwen naar boven laten hijsen.

Simpson heeft door zijn schrijfstijl en het onderwerp een boek afgeleverd dat ook voor niet-bergsporters toegankelijk en intrigerend is. Al was het alleen maar omdat je niet duizenden meters hoog in de bergen hoeft te bivakkeren om geconfronteerd te worden met mensen in doodsnood.