Bevlogen Wolter Wierbos maakt muziek uit het hart/jazz

recensie TILBURG - “Muziek moet direct uit het hart komen. Als dat niet het geval is, klopt er iets niet. Dan ontbreekt de innerlijke noodzaak en kun je jezelf net zo goed aan de hoogste bieder verkopen.” Aldus Jan Kuiper, het afgelopen weekeinde in het Tilburgse Paradox.

Kuiper, oprichter en leider van het trio Wierbos/Van Kemenade/Kuiper (dat in Paradox het eerste van een korte concertserie gaf ter gelegenheid van de presentatie van hun nieuwe cd: 'Live at the Concertgebouw') en initiatiefnemer van tal van andere muziekprojecten, weet waarover hij het heeft. Als geen ander weet hij artisticiteit te koppelen aan commercie, en passie en hartstocht aan klinkende munt.

Met Five Great Guitars - een project waarin hij klassieke gitaarmuziek, flamenco, latin, jazz- en geïmproviseerde muziek samenbrengt - bereikt hij het (grote) schouwburgpubliek. Met zijn trio (het vroegere Podiumtrio met Kuiper op elektrische gitaar, Paul van Kemenade op altsaxofoon en Wolter Wierbos op trombone) richt hij zich op een kleinere doelgroep.

Maar in beide situaties komt de muziek direct uit zijn hart en dat van zijn medemusici. Dat bleek al meteen bij het openingsstuk van het concert in Tilburg: een lange, uitgesponnen improvisatie, waarin de musici direct de kans kregen het achterste van hun tong te laten zien.

Wierbos imponeerde in Paradox. Op gegeven moment hoorde ik een zacht wah-wah-geluid en keek in de richting van Kuiper. Maar de gitarist had zijn pedalen thuisgelaten. Het was Wierbos die met behulp van dempers voortreffelijk een onvervalste gitaar-wah-wah-klank neerzette. Opvallend was wel dat hij regelmatig moeite had om te kiezen tussen het spelen met of zonder dempers. Daardoor speelde hij meestentijds met en kwam zijn reguliere, niet minder spectaculaire trombonegeluid weinig aan bod.

Paul van Kemenade en Jan Kuiper zijn eveneens groten op hun instrument. Waar Kuiper (de belangrijkste componist van het trio) pakkende rifjes voorziet van kleine, spanningsverhogende geluidjes, daar kiest Van Kemenade bijna ongegeneerd voor een 'zwart jazz'-geluid. De saxofonist zou kunnen doorgaan voor een zwarte Amerikaan, vanwege zijn smeuïge, van binnenuit swingende sound. In het trio met Wierbos en Kuiper zorgt hij voor de perfecte derde stem.