Verschrikkelijke sneeuwman slaat weer toe in Himalaya

recensie Philip Kerr: Esau. Vert. Gerard Suurmeijer. Meulenhoff, Amsterdam; 47l blz. - ¿ 44,9O.

Daarna verlegde Kerr zijn werkterrein eerst naar de toekomst, daarna naar Rusland na het ineenstorten van het Sovjet-regime. Met 'Gridiron' ging hij weer een heel andere kant op, hij construeerde een rampen-scenario, uitermate geschikt voor de film, en met 'Esau' gaat hij op de ingeslagen weg voort, ook al situeert hij zijn verhaal nu in de bergen. Om kort te gaan: hij mikt op het grote geld en hoewel ik hem een mega-succes niet misgun (de rechten van 'Esau' zijn inmiddels voor miljoenen aan Disney verkocht) vind ik dat toch een beetje jammer.

Wat verschuilt zich volgens de mythe in de onherbergzame grotten en ravijnen van de Himalaya? Welzeker: de verschrikkelijke sneeuwman, oftewel de yeti. Welnu, nadat een alpinist een schedel heeft gevonden die uit de oertijd afkomstig lijkt maar hedendaags blijkt, wordt een expeditie uitgestuurd om de beesten te vinden. Gevaren schuilen overal, dat is een ding wat zeker is. En de liefde moet je ook niet uitvlakken.

Het boek komt wel erg stroef op gang, omdat Kerr het alpinisme tot op het bot heeft onderzocht en daarvan uitvoerig kond doet aan zijn lezers. Ik voor mij hoef er niet zo veel van te weten, je zou haast gaan denken dat het allemaal echt is in plaats van baarlijke nonsens. De verschrikkelijke sneeuwmannen zijn best aardig. Ik zie ze al voor me, door Disney tot leven gewekt.

Eén ding moet me toch van het hart. Ik weet dat Kerr goed schrijft, maar dat zou je, als je 'Esau' in het Nederlands leest, waarachtig niet zeggen. Voortdurend bleef ik haken aan harkerige zinnen en vreemd ouderwetse uitdrukkingen. Wat is dat toch met Meulenhoff? Dit is nu al de zoveelste vertaling, door deze gerenommeerde uitgeverij gepubliceerd, die me bijna tot woede drijft. Als ze daar met zoveel dedain op het genre neerkijken, waarom geven ze het dan uit?