recensie Gemma O'Connor: Doodgewaand. Vert. Pieter Janssens. BZZToH, Den Haag; 363 blz. - ¿ 39,5O.
Grace blijkt enige erfgename te zijn van een niet onaanzienlijk kapitaal. Ze kan zich niet neerleggen bij de omstandigheden, ze gaat op onderzoek uit. En vindt een slangennest van oorzaak en gevolg, waarbij zij zich direct betrokken voelt.
Zo'n debuut als 'Doodgewaand' van Gemma O'Connor lees je helaas niet alle dagen. Zij leidt ons met vaste hand door een labyrinth van noodlottige gebeurtenissen en gespleten gevoelens, iedere persoon is kristalhelder getekend en toch blijft het mysterie tot de laatste bladzijde intact. Het indrukwekkendste is, dat het eind nu eens geen anti-climax vormt: de dubbele zelfmoord wordt volstrekt aannemelijk gemaakt. Een voortreffelijke psychologische thriller waarin geen woord verkeerd staat.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.