Amsterdamse Werkschuit voer 35 jaar tegen de stroom in

recensie Kort na de Tweede Wereldoorlog verkocht Ina van Blaaderen een Cézanne om een ideaal te betalen: de 'vrijmaking van beeldende vermogens' bij kinderen.

Zo ontstond de Werkschuit, een drijvend Amsterdams centrum voor kunstzinnige vorming en ontplooiing. Vijfendertig jaar lang is op en vanuit de Werkschuit - met subsisidies die opliepen van 4 000 gulden tot drie miljoen en vaak te midden van hooglopende organisatorische en ideologische conflicten - geprobeerd om oude en jonge kinderen de ogen te openen voor een andere werkelijkheid dan die van clichébeelden en imitaties. In de fusiegolven die in de zakelijke jaren tachtig het en der het onderwijs overspoelden, ging ook de Werkschuit ten onder. Een mooi, hier en daar uitbundig verlucht gedenkboek draagt de overtuiging uit, dat de instelling weliswaar haar pretenties niet waargemaakt maar nochtans veel betekend heeft voor veler bevrijding uit de tredmolen waarin de massa voortsjokt (Carry van Lakerveld e. a., red.: De Werkschuit - Een geschiedenis van de kunstzinnige vorming; Walburg Pers, Zutphen; 134 blz. ¿ 39,50). (JdB)