Olanda

recensie De vakantie begon met een moedig besluit. In mijn koffer deed ik niet één boek. Op weg naar Italië vergezelde mij slechts een 'valies met dromen', zoals de dichter Jan van Nijlen dat eens noemde. Geen woorden, maar beelden gingen mijn netvlies prikkelen. Mijn uitzicht zou een maand lang, gezeten achter een romige en schuimende cappuccino, niet worden bepaald door dansende letters, maar door een stralend blauwe hemel. Het Canal Grande in Venetië, Brunelleschi's roodstenen koepel van de dom in Florence en het acqua virgine, het maagdelijk water, dat helder uit de fonteinen in Rome sprankelt, zouden zelfs de gedachte aan wat voor soort boek dan ook doen vergeten. Toch?

Al de eerste avond begon ik te vermoeden dat de ene verslaving niet zomaar te vervangen was door een andere. Moe van lange wandelingen over zinderende pleinen en straten las ik met de grootst mogelijke zorgvuldigheid de aanwijzingen op het meegebrachte pak Dreft Handwas. De Blue Guide van Noord-Italië las ik, geheel tegen de encyclopedische opzet van de makers in, in twee dagen van voor naar achter uit. Nog vóór er een week was verstreken kocht ik in een piepklein stoffig boekwinkeltje mijn eerste boek: de eerste druk uit 1874 van een reisverslag van de beroemde Italiaanse schrijver Edmondo de Amicis. De titel: 'Olanda'. Tevreden lepelde ik het schuim van mijn cappuccino.