Overtuigingskracht van Junior Kelly geeft reggae nieuw leven

recensie AMSTERDAM - Bij het grote publiek reikt de kennis van reggae niet veel verder dan twee namen: Bob Marley en UB40. Slechts een enkeling weet dan nog wat verder in zijn geheugen te graven en bands als Black Uhuru en Israel Vibration op te diepen. Alsof de Jamaicaanse muziek al vijfentwintig jaar geen nieuwe vaandeldragers heeft voortgebracht. Junior Kelly kwam donderdagavond naar de Melkweg om het tegendeel te bewijzen.

De intrede van computers op Jamaica in de jaren tachtig heeft het westerse publiek van reggae vervreemd, toen de meer opgefokte dancehall-variant opkwam. Dat was goed nieuws voor de 'klassieke' reggaebands uit de jaren zeventig. Hoewel die in hun thuisland al jaren een marginale rol spelen, trekken ze in Europa en Noord-Amerika nog moeiteloos zalen vol mensen die uit nostalgie een terugblik willen op de reggaehoogtijdagen.

Gevolg was echter ook dat hier de ogen gesloten werden voor de huidige Jamaicaanse muziek. Behalve commerciële dancehall bestaat die ook uit een trits artiesten die trouw zweert aan hetzelfde geloof dat ook Bob Marley aanhing, rastafari. Daarin staat, behalve zwart bewustzijn en de krachten van marihuana, vooral de verering van de inmiddels overleden Ethiopische keizer Haile Selassie centraal. Rasta's geloven dat hij een directe afstammeling van koning David is.

De voornaamste 'singjays' (een combinatie van zanger en deejay) zijn al jaren Sizzla, Capleton, Anthony B en Junior Kelly zelf. Ze treden nauwelijks op in Europa, hetzij door problemen met werkvisa, hetzij door slecht management en malafide boekingskantoren, hetzij door eigen onwil. Maar als een van de singjays naar Nederland komt, zit het meteen stampvol: Junior Kelly wist de Melkweg dik uit te verkopen. Dat is opvallend, want hoewel de lange, slungelachtige zanger uit Kingston al bijna twintig jaar actief is, kreeg hij pas vorig jaar grotere bekendheid met zijn derde album, 'Love so nice'.

Er heerste bij zijn opkomst meteen een hectisch, energiek sfeertje: het publiek joelde, stak zijn aanstekers de lucht in als teken van goedkeuring en schreeuwde continu om meer. Dat was nog eens wat anders dan de gezapigheid die zo vaak bij de oude reggaebands te betreuren is. Ook muzikaal was er een groot verschil: Junior Kelly's reggae (hij werd begeleid door een liveband) was opruiend, opwindend, militant en heftig. Zijn trotse boodschap van liefde, respect en vrede kreeg daardoor extra impact.

Op een zwaargeknoopt tapijt van diep pulserende bassen, droge funky drums en messcherpe slaggitaren fulmineerde hij tegen onrecht en onderdrukking en prees hij Selassie en de geneugten van wiet. Junior Kelly is een van de vele Jamaicaanse zangers die rootsreggae een impuls hebben gegeven door platen op te nemen met innovatieve producers, die oude reggae en nieuwe dancehall tot een natuurlijke hybride omvormen. Dat die linke draaikolk ook op het podium overdondert, daarvoor was de overtuigingskracht van Junior Kelly in een bloedhete Melkweg nodig. Hopelijk gaf hij hiermee een eerste aanzet waardoor Europa de blik weer op Jamaica gaat richten en vice versa.