'Je kunt het ook zo lekker op de bank doen'

recensie “Laatst kwam op een beurs in Mechelen een man naar me toe. 'Mevrouw ik ben u eeuwig dankbaar', zegt-ie. 'Mijn vrouw is verslaafd geraakt aan het theezakjes vouwen en sindsdien is ze tenminste altijd thuis'.”

Tiny van der Plas vertelt de anecdote zonder ironie. Ze vindt het simpelweg een bewijs dat haar werk aanslaat.

Haar eerste boekje over theezakjes vouwen beleefde onlangs een achttiende druk. Deel elf, 'Countrygarden Theezakjes', staat op het punt van verschijnen. De teller van verkochte boekjes wijst inmiddels op een half miljoen.

De aanstichtster van de rage, de erkende Oregami-docent Tiny van der Plas, blijft bescheiden onder haar succes. Ze voelt ze zich niet te goed om stad en land af te reizen en op beurzen en in hobbyzaken demonstraties te geven.

“Meestal zit ik van tien uur 's ochtends tot vijf uur 's middags”, vertelt ze. “Maar zo'n dag vliegt voorbij, want het is de hele dag druk aan mijn tafeltje. De meeste mensen hebben vragen over het vouwen. Maar er zijn er ook die alleen voor een handtekening komen”

Voor de goede orde, bij het theezakjes vouwen blijven de theebuiltjes zelf ongemoeid. Het gaat uitsluitend om de kleurige verpakkingen die ieder normaal mens weggooit, totdat-ie weet heeft van de ongekende mogelijkheden die zo'n stukje papier biedt. Vanaf dat moment bekijkt hij, meestal zij, theezakjes met andere ogen: Earl Grey is goed voor stemmige kerstkaarten, kaneelthee perfect voor een beterschapskaart. De ervaren theezakjesvouwer ziet geen D.E. maar iets veel mooiers...

Het Hobbyparadijs in Heerhugowaard heeft met succes geadverteerd in de plaatselijke krant: 'Tiny van der Plas demonstreert theezakjes vouwen'. Drie rijen dik staan de vrouwen om de bestseller-auteur heen. Ze praten vertrouwelijk met elkaar: 'Wij doen het altijd met een groepje, dat is veel gezelliger.' 'Je kunt het ook zo lekker op de bank doen.' Bijna zeshonderd mensen zullen die dag de hobbywinkel binnenlopen.

De demonstratrice verschilt uiterlijk niet van haar - grofweg 40-plus - publiek: een stevige vrouw met grijs haar, leesbril op de punt van haar neus, een zachtgeel truitje met daarover heen een langvallende blouse in pasteltinten.

“Werkt u zonder vouwbeen?”, vraagt een kleine vrouw met steil wit haar. Zonder van haar werk op te kijken antwoordt Tiny van der Plas: “Vroeger wel, maar tegenwoordig doe ik alles met coctailprikkers. Reuze handig ook om kloddertjes lijm mee aan te brengen.” Die laatste opmerking roept onmiddellijk een volgende vraag op: “Wat voor lijm gebruikt u?”

“Dit hier is embossinglijm, maar fotolijm is ook goed.”

Het onderwerp maakt de tongen los. In een mum van tijd gonst het in de winkel van over en weer vliegende ervaringen en adviezen: 'Fotolijm vlekt niet', 'Nee, maar het loopt zo gauw uit...'

Tussen de fans staat één vrouw die voor het eerst met eigen ogen ziet tot welke wonderen het kunstig vouwen van kleine stukjes papier kan leiden: “Het lijkt me wel leuk, maar hoe kom je aan al die theezakjes?”, vraagt ze vertwijfeld aan niemand in het bijzonder. “O, dat is het minste probleem”, roept een ervaren vouwster. “Je zegt het tegen iedereen die je kent, en voor je het weet heb je er te véél.”

“Begin d'r maar niet aan hoor , want je bent zo verslaafd”, waarschuwt een ander.

Ondertussen vouwt Tiny van der Plas stug door aan een modelletje dat niet in een van de boekjes staat. Een zonnebloem, gemaakt van acht zakjes lentethee. Als het af is, klinkt een koor van bewondering.

“Ik heb een vraag, ik kom hier niet voor niks”, roept een vrouw in een zwart leren jack, wapperend met het deeltje 'Theetoppers'. “Die onderkant van die sleutel, hier op bladzijde achttien, daar kom ik niet uit...”

Tiny van der Plas schuift haar leesbril recht en bekijkt het probleem. Met een paar handgrepen heeft ze het model gevouwen. Ze reikt het resultaat aan: “Neem maar mee, dan kunt u het thuis nog eens nadoen.”. Als een kostbaar kleinood verdwijnt het papiertje in een zijvak van de handtas.

De uitgeverij van de succesvolle serie Doe-boekjes, La Rivière en Voorhoeve in Baarn, staat zelf versteld van de gretigheid waarmee ieder nieuwe deeltje weer wordt ontvangen. Van deel vijf dachten ze dat dit wel de laatste zou zijn. Alleen de verkoop in het buitenland valt een beetje tegen. Maar dat komt omdat ze daar, áls ze al thee drinken, niet van die per stuk verpakte zakjes gebruiken.