Jan Donkers boeit als hij het niet over zichzelf heeft

recensie Jan Donkers: Zo dicht bij Amsterdam. Atlas, Amsterdam; f 36,90.

Jan Donkers schreef de frustratie van een jeugd in Noord van zich af in 'Zo dicht bij Amsterdam'. Jammer genoeg maakt het hooggespannen verwachtingen niet waar. Ondanks de subsidie van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten is het niet zozeer een journalistiek boek geworden als wel een ego-document, waarin Donkers zijn sombere jeugdherinneringen van zich afschrijft.

Zoiets kan misschien in een inleidend hoofdstuk, maar niet het hele boek door. Dat gaat geweldig irriteren. Donkers lepelt nog wel even de geschiedenis van het stadsdeel op, maar zó plichtmatig dat je het verticaal leest. En het is helemaal een noodgreep, door de buurt te wandelen in de gedaante van een denkbeeldige Maleisische student die de achteruitgang van het Centraal Station neemt en het pontje, in de veronderstelling dat hij op weg is naar het stadshart. Eén keer flonkert het boek, en wel wanneer Donkers schrijft over de probleem-jongereren van Noord - en even zijn mond houdt over zichzelf.

Nee, het eerste goede boek over Amsterdam-Noord moet nog geschreven worden. En laat het stadsbestuur nu eindelijk eens een Erasmusbrug aanleggen over het IJ!