Beta band tovert halflege zaal om in muzikale supermarkt

recensie Een man loopt door een supermarkt, pakt een blikje 'discriminatie' op, leest het opschrift (ingrediënten: onwetendheid en haat, op een donkere plaats bewaren) en zet het terug. Even later gaat het blik 'meisjes' wel mee naar de kassa. De parallel tussen de videobeelden en de muziek was vast onbedoeld, maar het concert van de Beta Band had afgelopen woensdag wel iets van een trip naar de supermarkt.

Volgens het Amerikaanse muziekblad Rolling Stone is de Beta Band 'UK's hottest new band'. Bij het enige Nederlandse optreden in Paradiso bleek het kwartet echter alles behalve een typisch Britse groep. Want waar veel Engelse bands toch stevig verankerd zijn in de Angelsaksische poptraditie, maakte de Beta Band duidelijk zich bij geen enkele traditie of stroming te willen aansluiten.

Het concert was nog maar twee nummers oud toen al volstrekt duidelijk was dat de Britten op geen enkele sound vast te pinnen zijn. Zo werd het optreden geopend door de dj, die een stevige basis van electronische ritmes legde. Daarna betraden ook de overige muzikanten het podium en werden de beats aangevuld met steeldrum-klanken, conga-ritmes en human beatbox-geluiden. Deze percussie-extravaganza werd opgevolgd door het nummer 'It's not too beautiful', waarin opeens de gitaar de boventoon voerde, omgeven door een poppy melodielijn.

Het gebrek aan muzikale eenduidigheid bleef in het daaropvolgende uur de rode draad van het concert. In het halfduister wisselden de muzikanten om de haverklap van instrument, terwijl de open structuur van de songs de luisteraar alle ruimte tot ongelimiteerd associëren bood. Van een conventioneel popconcert waarbij het publiek geleidelijk naar een hoogtepunt werd gevoerd, was daardoor geen sprake.

Vaak hadden de songs meer het karakter van spontane improvisaties dan van goed gerepeteerde songs met kop en staart. Door de continue stroom aan wisselende sferen en stemmingen waande je je in een soort muzikale supermarkt waar je je bij de aanstekelijke passages kon laten meeslepen, om bij minder toegankelijke stukken de gedachten ver te laten wegdrijven.

Daarmee bewees de Beta Band geen groep te zijn voor het grote publiek (Paradiso was halfleeg), maar wel een welkome afwisseling te zijn voor iedereen die zijn vaststaande ideeën over wat pop is eens flink door elkaar wil laten husselen.