Kosovo slokt de bladen op, ook in het kleine nieuws

recensie Niet verwonderlijk dat alle hier besproken weekbladen hun omslagverhaal wijden aan de oorlog om Kosovo. De Amerikaanse Time en Newsweek en het Duitse Der Spiegel trekken er elk zo'n 25 pagina's voor uit, met veel foto's en kaarten. De Britse Economist en het Duitse Die Zeit doen er, althans kwantitatief, beduidend minder aan. In alle bladen verhalen over hoe de Navo erin verzeild raakte, of luchtbombardementen alleen de doorslag kunnen geven of dat de inzet van grondtroepen nodig zal zijn, plus reportages over vluchtelingen en analyses over de vraag hoe het allemaal moet aflopen.

Gerelateerd aan de Kosovo-crisis meldt Der Spiegel ook nog wat klein nieuws, klein in meerdere opzichten. Want daar blijkt achteraf dat Oskar Lafontaine, die vorige maand aftrad als minister van financiën en het kabinet van SPD-voorman Gerhard Schröder de rug toekeerde, dat ook gedaan heeft omdat hij het niet eens was met het Duitse beleid ten aanzien van Kosovo. Lafontaine heeft vertrouwelingen er even aan herinnerd dat hij tegen een overijlde luchtoorlog tegen Joegoslavië heeft gewaarschuwd. Kringen in de kanselarij doen de berichten af als een late poging tot revanche van Lafontaine op Schröder.

Schröder overigens ontpopt zich, volgens The Economist, als een sterke kanselier, die als huidig voorzitter van de Europese Unie de Berlijnse EU-top heeft gered. Niet dat de zogenaamde 'Agenda 2000' sterk tot de verbeelding spreekt, maar deze kwam er, enerzijds dankzij Duitse inschikkelijkheid over de financiële bijdrage van de bondsrepubliek aan de EU, en anderzijds dankzij de onverzettelijkheid waarmee Schröder zich inzette om de top niet in het honderd te laten lopen. ,,Internationale crises, zo lijkt het, brengen het beste boven in deze man'', schrijft The Economist. En toen de Russische premier Primakov vanuit Belgrado naar Bonn vloog in de hoop daar iemand te vinden die, tegen de zin van de Navo, nog wel een deal met Milosevic zou willen sluiten, kreeg hij in de kanselarij zo'n hard antwoord dat ze er in het Amerikaanse Pentagon bij wijze van spreken van gingen blozen.

Raar op het eerste gezicht, mijmert The Economist, want het stel in de Duitse regering dat zich bezighoudt met Kosovo, Schröder zelf, minister van defensie Rudolf Scharping en de Groene minister van buitenlandse zaken, Joschka Fischer, zijn alledrie producten van de '1968-generatie', die toen zo kritisch tegenover de Amerikanen en zo sceptisch tegenover de Navo stond. Maar misschien heb je juist wel zo'n trio nodig om het Duitse volk ervan te overtuigen dat Duitsers voor het eerst sinds 1945 naar het buitenland moeten om daar te vechten.

Minder prozaïsch is de verklaring van The Economist dat Schröder, nu Lafontaine verdwenen is, weinig mensen om zich heen heeft die het tegen hem op durven te nemen. Schröder, schrijft het Britse blad, heeft, afgezien van Fischer, niet zoveel op met de Groenen. Veel argumenten heeft hij niet nodig om een alternatieve coalitie met de christen-democraten, of zelfs met de liberalen van de FDP, aan te gaan. De Groenen weten dat en zij (althans hun relevante leiders) passen er voor op de kanselier voor de voeten te lopen. ,,Schröder über alles'', klagen ze in koor, maar dat ook weer niet te luid.

Der Spiegel heeft voor de derde keer de rangorde bepaald van de Duitse universiteiten en hogescholen, dat wil zeggen, zoals Duitse studenten die zien. Meer dan 12 000 studenten kregen vragen voorgelegd over de kwaliteiten van hun docenten, van de colleges, bibliotheken, laboratoria enzovoort. De eerste en tweede keer dat zo'n onderzoek werd gehouden (in 1989 en 1993) maakten 'Oost-Duitse' hogescholen en universiteiten geen schijn van kans. Nu 'scoren' kleine, overzichtelijke, hogescholen en universiteiten in voormalig Oost-Duitsland veel hoger dan de massale leerfabrieken in 'West-Duitsland'.