De huid van de vrouw verdraagt kaarslicht beter

recensie De Engelse lord Jeremy Cigogne merkt in 1932 dat hij niet van zijn vrouw houdt zoals hij dat zou willen. Er blijkt echter een eiland voor linkshandigen te zijn, waar het hele leven in het teken van de liefde staat. Daarheen verhuist de rijke lord stante pede, samen met vrouw Emily en de kinderen. Een nieuw leven begint op hun droomeiland.

Op het in 1885 ontdekte eiland is een maatschappij gesticht waar de liefde het belangrijkste goed is. Dus is er geen telefoon, want dat brengt de liefdesbrief in gevaar; geen auto, want de koets is romantischer; en geen elektrisch licht, want de huid van de vrouw verdraagt kaarslicht beter. Meer dan 25 uur per week mag er bij wet niet gewerkt worden, en in 1962 hebben de vrouwen weten te bereiken dat het liefdesspel officieel meer dan een uur moet duren.

Jeremy en zijn vrouw varen er wel bij. Hoewel zij beiden het overspel leren kennen op het eiland - hoe kan het ook anders op een eiland waar het minnespel hoog in het vaandel staat - profiteert hun liefde van het verblijf in de wonderbaarlijke staat van de linkshandigen. Zelfs de dood van zijn vrouw bij een orkaan op het eiland in de Stille Oceaan lijkt de liefde van de lord voor zijn eega alleen nog maar intenser te maken.

Een leuk gegeven, bedacht door de Franse schrijver Alexandre Jardin, die ondanks zijn jeugdige leeftijd al vijf in Frankrijk goed verkopende romans op zijn naam heeft staan, waarvan er nu vier in het Nederlands zijn vertaald. En natuurlijk met een sympathieke boodschap: het leven kan anders, minder werken en meer liefhebben!

Dat zou genoeg kunnen zijn voor een onderhoudende roman, en voor sommigen zal dit boek van Jardin dat ook zjn. Anderen zullen misschien aan het eind van de roman een beetje moe geworden zijn van het zoetige beeld van de liefde, dat nergens echt verrassend is.

Toen Marivaux, landgenoot van Jardin uit de achttiende eeuw, zijn toneelstukken schreef over een eiland waar bijvoorbeeld meesters en knechten hun rollen omdraaien, sneed hij een pregnant maatschappelijk vraagstuk aan. Zijn sociale parabels waren bovendien beheerst en strak geschreven in een eigen stijl, die vaak toch lichtvoetig wordt genoemd. Aan het eind van de eeuw brak de Franse revolutie uit.

Jardin ontbreekt het niet aan inventiviteit, en trouwens ook niet aan kennis van klassieken als Marivaux, maar nog wel aan diepgang en echte originaliteit. Zijn droomeiland is sympathiek en verstrooiend, maar nieuwe horizonten doemen niet op. De seksuele revolutie, vond die twee of drie decennia geleden al niet plaats?